غم، شادي، خنده
اين مطلب خطاب به كسائيه كه هر روز مي‌بينمشون. ولي درباره‌ي خانواده‌ام و مردم تو خيابون و... نيست. درباره‌ي همون‌هاييه كه تو مدرسه‌ام هستند و من چه بخوام و چه نخوام بايد باهاشون رابطه برقرار كنم. البته بيشتر هم‌كلاسي‌هام.
مي‌دونيد بچه‌ها، مدرسه غم داره، شادي داره، خنده‌ام داره. لابد الآن مي‌گيد شادي چه فرقي با خنده داره(؟!) من هم مي‌گم شادي اون وقتيه كه هيچ چيزي جلوي آسايش و آرامشت رو نمي‌گيره و تو با خيال راحت زندگيتو مي‌كني. اين جور زندگي هيچ جذابيتي نداره. البته به نظر من. ولي خنده زماني مياد كه بين اون همه غمي كه داري، يه‌هو يه چيزي خوش‌حالت كنه كه حتماً و بدون هيچ شكي يه لبخند روي لب‌هات مي‌شينه و يا صداي قهقهه‌ات گوش فلك رو كر مي‌كنه.
بچه‌ها، توي كلاس ما هيچ كس با اون يكي نمي‌سازه. حتي بهترين دوست‌ها هم گاهي وقت‌ها درگيري‌هاي بزرگي واسه‌شون پيش مياد. اين مورد يه دليل جالب داره. من اين دليل رو با خودم مثال مي‌زنم. بهترين دوست من يه كاري مي‌كنه كه من ناراحت مي‌شم، ولي به روي خودم نميارم. چون پيش خودم مي‌گم خوب دوست صميميمه. من كه نبايد به خاطر يه چيز كوچك اين دوستي رو به هم بزنم. اون وقت اين يادم مي‌مونه. دوستم دو سه بار ديگه اين كار رو انجام مي ده و من براي يه بار ديگه‌ام كه شده تو دلم مي‌بخشمش. اما يه دفعه است كه مي‌فهمي اي بابا، اين انگار آدم ‌بشو نيست و اون وقته كه داد رو مي كشي سرش و با نفرتبراش پشت چشم نازك مي‌كني. اون وقته كه پاي جنبه مياد وسط و دوستت مي‌گه: اوا... تو چرا اين قدر بي‌جنبه‌اي؟ داشتم باهات شوخي مي‌كردم. و بعد به اون يكي دوستت كه بغلت وايستاده مي‌گه: بيا بريم بابا. اين رو ولش كن. يه جو شعور نداره. درحالي كه تو دلش مي‌گه: تو راست مي‌گي. منم شوري رو از مزه بردم. ببخشيد! اون وقته كه مي‌گن: يه چيزي مي‌گم، يه چيزي مي‌شنوي.
يه وقت‌هايي هم شوخي شوخي يه چيزي تبديل مي‌شه به جدي. مثلاً من از اين كه كسي بياد به شوخي يا جدي بزنه تو سرم، نفرت دارم. و وقتي بارها و بارها به اون شخص مورد نظر مي‌گم كه من از اين كار بدم مياد يا منم يه كمي سفت‌تر مي زنم تو سرش، دوباره اسم از كلمه‌ي ماست مالي‌كن جنبه مياد و باز همون آشه و همون كاسه.
بگذريم... تو كلاس ما شوخي زياد مي‌شه (كه يكي از همون شوخي‌كن‌ها خود منم.) و خيلي از اون‌ها هم تبديل به جدي مي‌شه. اين دفعه واقعاً پاي جنبه وسطه. چون با هر حرف كوچيكي، يه نفر ناراحت مي‌شه. حتي با همين چيزهايي كه من گفتم ممكنه يه نفر ناراحت بشه.
به قول خانم مقنيان وحدت كلاسي مون اصلاً خوب نيست. همه خودشون رو از بقيه بالاتر مي‌دونن.(حتي خود من) همه بالاخره به يه شكلي مي‌خوان خودشون‌رو نشون بدن و بگن: ما هم هستيم. و دست آخر اگه بيش‌تر دقت كنيم‌ به كلمه‌ي خوداستبدادي مي‌رسيم كه اصلاً كلمه‌ي قشنگي نيست.
بچه‌ها! اگر واقعاً دوست دارين پيمان دوستيتون با بقيه به هم نخوره، يه كم اخلاقتون رو خوب كنيد و يه كم از خودگذشتگي داشته باشيد و سعي كنيد كم‌تر از كلمه‌ي «من» استفاده كنيد و به جاش بگيد:«ما»
اين رو بدونين كه هر كس از اين مطلب ناراحت شده من بهش اطمينان مي‌دم كه با اون شخص نبودم، بلكه به قول خانم معمار منتظرين باخودم بودم. و دوست ندارم روزي كه اين مطلب رو خونديد، جمله به جمله‌اش رو حفظ كنيد و فرداش بيايد به روي من بياريد و باز هم با اين كلماتي كه از ته دل بالا اومدن شوخي كنيد.
يه چيزي بگم نمي‌زنيدم؟!... اين قدر هم خرخوني نكنيد و بدونيد دروغ در مورد درس خوندن يا نخوندن ممنوع!

نوشته شده در شنبه دوازدهم اسفند 1385ساعت 14:39 توسط دختر باباش| |