سلاااااااااااااااااااااااااااااام. سلام بر همگي شما دوستان عزيز كه لطف مي‌كنيد و بهم سر مي‌زنيد. باز هم از اين كارها بكنين. راستي سال نو مبارك!!!!!!!!!!!!!!!!! صد سال به اين سال‌ها!!!!!! با توجه به سال نو مطلب زير رو از يه جايي پيدا كردم تا شما ها هم مثل من بخونيد و كيف كنيد. راستي عيدي يادتون نره!!!!!!!!!!!(نظر)
... حاجي فيروزه... سالي يه روزه... ارباب خودم... بزبز قندي... ارباب خودم... چرا نمي‌خندي...
با چشم‌هاي كودكانه به صفحه‌ي سياه و سفيد تلويزيون خيره شده بودم. حركات موزون حاجي فيروز را با دايره‌ي زنگي‌اش دنبال مي‌كردم... سوالي بچه‌گانه در ذهنم نقش بست. سوالي كه شايد آدم بزرگ‌ها به آن فكر نكنند.
راستي! چه كسي صورت حاجي فيروز را سياه كرده‌است؟
به طرف آشپزخانه دويدم. مادرم غذا مي‌پخت. سوالم را از او پرسيم. در حالي كه ماهي در روغن جلز و ولز مي‌كرد، به من گفت: مدرسه كه رفتي از معلمت بپرس!... بي‌جواب پاي تلويزيون نشستم و به صورت سياه و سفيد حاجي ‌فيروز خيره شدم. «حاجي فيروزه... سالي يه روزه...»
خانم معلم بعد از درس روي صندلي مي‌نشست و به يك نقطه خيره مي‌شد. بازي‌هاي كودكانه،... سوال‌هاي بچه‌گانه،... ناگهان از جا پريدم. خانم اجازه؟... بله؟...
چه كسي صورت حاجي فيروز را سياه كرده‌است؟... چي؟...
دوباره پرسيدم. او مدتي به من نگاه كرد و گفت: اين سوال رو از كي ياد گرفتي؟ ترسيدم.
فكر كردم لابد نبايد مي‌پرسيدم. گفتم: هيچ كس خانم. او گفت: وقتي به مدرسه‌ي راهنمايي رفتي مي‌فهمي. نگاه معني‌ داري به من كرد و دوباره به يك نقطه خيره شد...
روزها و سال‌ها گذشت، به مدرسه‌ي راهنمايي رفتم. ديگر بازي‌هاي بچه‌گانه از يادم رفته‌بود. سوال‌ها زيادتر شده‌بود. شايد بهتر مي‌ديدم. نمي‌دانم، فقط مي‌دانم روزي از معلم رياضي‌مان سوالم را پرسيدم.
او عادت داشت نيم ساعت درس مي‌داد و بقيه‌ي كلاس به بحث سياسي مي‌گذشت.: كمونيسم و... بگذريم. هنوز انقلاب نشده‌بود. او نيز به سوالم جواب نداد و گفت هنوز زود است. به دبيرستان كه رفتي مي‌فهمي. مزه‌ي نمره‌ي بيستي كه آن روز به من داد، هنوز زير دندانم است. حالا مي‌فهمم بيچاره در مورد من اشتباه فكر مي‌كرده!
به دبيرستان رفتم. كلاس انشا بود...
موضوع انشا: اختياري
چه كيفي داشت. اينجور وقت‌ها مي‌شه هر چيزي رو گفت.
به آخر انشا رسيده‌بودم، خط آخر:
«و حالا كه به دبيرستان آمده‌ام از شما مي‌پرسم:‌ چه كسي صورت حاجي فيروز را سياه كرده‌است؟»
ناگهان صداي كف زدن بچه‌ها به هوا رفت. دبير ادبيات لبخندي زد، بيستي توي دفتر گذاشت و ما رو جلوي بچه‌ها كلي بالا برد.
ديگه برام مهم نبود چه كسي صورت حاجي فيروز را سياه كرده‌است. مهم اين بود كه صورت سياه حاجي فيروز نان‌آور شده‌بود.
براي هر دوي ما.

نوشته شده در چهارشنبه یکم فروردین 1386ساعت 4:52 توسط دختر باباش| |