سلااااااااااااااااااام دوستاي گلم. خوبين كه ايشالا؟ من هم خوبم.... اما نه زياد. ولي نه، به فال نيك مي‌گيريم، پس خوبم...! بگيد اين دفعه برا چي اومدم. بگيد ديگه. نمي‌تونيد حدس بزنيد. ولي مي‌تونيد سعي كنيد كه....

13 سال پيش ساعت يك نصفه شب، خدا يه ني ني خيلي خوشگل رو فرستاد به اين دنيا..... مي‌دونيد اين يعني چي؟ يعني يه آدم ديگه با يه جفت بال وارد اين دنيا شد. مامانش كلي داشت ذوق مي‌كرد كه واي سومين بچه‌اش هم به دنيا اومده. از اون طرف هم بيچاره داشت درد مي‌كشيد. ولي همه رو به خاطر اون ني ني خوشگل تحمل كرد. چيه همتون فكر كرديد تولد منه؟ نه بابا.... حدس بزنيد ديگه. كوچولوي شيطون، سميرا جوني من تولد كي ديگه من اين قده ذوق مي‌كردم؟ آره ديگه تولد سميرا خانم عزيز منه. قربونش برم هوارتا.

گفتم با يه جفت بال خوشگل سفيد اومد. سفيد سفيد... رنگ برف، رنگ خدا.... خوش به حالش كه هنوز هم اين بال‌ها رو داره. بعد از 13 سال حتي يه لك هم روي بال‌هاش نيفتاده. بال‌هايي كه من تو اين يه سالي كه باهاش آشنا شدم، با تمام وجودم حسشون كردم. دختر گل ما هنوز هم بال‌هاش رو نگه داشته. خدا هم روز به روز داره بهش نزديك‌تر ميشه.

وقتي مامانش فهميد كه قراره دومين دختر خوشگلش هم به دنيا بياد يه دنيا ذوق كرد. مي‌دونست كه قراره يه دختري مثل اين زهراي خوشگل رو بياره. مي‌دونست قراره يكي رو بياره كه عاشق خدا ميشه. اون وقتي كه خدا اين ني ني كوچولو رو آفريد بهش گفت: «عزيزم، بنده‌ي كوچولوي من تو اين‌جا هر روز به من قول ميدي كه رفتي اون دنيا من رو يادت نره. بهم قول ميدي كه هميشه به يادمي.» و داستان زندگيش رو يه بار براش تعريف كرد. سميرا يه بار زندگيش رو ديد. مثل همه‌ي بچه‌هاي ديگه. اون آخرها كه ديگه مي‌خواست بياد به اين دنيا، خدا بهش گفت: «جايي كه ميري مردمي داره كه مي شكننت نكنه غصه بخوري من همه جا باهاتم . تو تنها نيستي . توكوله بارت عشق ميزارم كه بگذري، قلب ميزارم كه جا بدي، اشك ميدم كه همراهيت كنه، ومرگ، كه بدوني برميگردي پيشم...» سميراي من گريه‌اش گرفته بود. نمي‌خواست از خدا جدا بشه. مي‌خواست همون‌جا پيش خدا بمونه. آخه اون‌جا چيزي كم نداشت كه بخواد بياد يه جايي كه نمي‌دونه كجا هست؟ چي هست؟ اصلا براي چي ميرن اون جا. ولي دو تا فرشته اين‌قدر از خوبي‌هاي دنيا براش گفتن كه سميرا راضي شد. فكر كرد اين‌جا چه خبره. مثل بقيه‌ي بچه‌ها... مثل خودم، مثل تو... هممون خام شديم ديگه، نه؟ قبول داريد اگه نمي‌اومديم وضعمون بهتر از الان بود؟ آره ديگه، هممون قبول داريم. آدم اشتباه كرد، درسته. ولي نه اون مقصره نه خدا... همش كار شيطونه.

سميرا اومد تو اين دنيا.... (ماماني اسم اين گل رو گذاشت زهرا ولي نمي‌دونم به خاطر چي سميرا صداش زدند!!!!!) هنوز دلش پيش خدا بود، نمي‌خواست بياد. گريه مي‌كرد. ولي مامانش عاشق اين گريه‌هاش بود. هر صدايي كه از اين بچه ميومد، ماماني هزار بار قربون اين دختر مي‌رفت.مادره ديگه، اگه بچه‌اش رو دوست نداشته باشه، پس كي رو دوس داشته باشه؟ اين دختر كوچولوي خوشگل اومد و كم كم فهميد كه برا چي اومده اين‌جا، فهميد برا زندگي كردن اومده. براي امتحان خدا اومده. فهميد اين‌جا كجاست، فهميد اين‌جا يه جاييه كه بهش مي‌گن زمين... جاييه كه همه چي توش ديده ميشه، همه‌چيز. آدم‌هاي بد مثل من.... آدم‌هاي خوب مثل بقيه. همه چيز رو با چشم‌هاي خوشگلي كه خدا بهش هديه داده‌بود، ديد. بدي ها رو ديد، خوبي‌ها و شادي‌ها رو ديد و داره بقيه‌ي چيزها رو هم مي‌بينه. داره مي‌بينه كه اومده اين‌جا كه كسايي رو داشه باشه، كسايي رو ببينه و بعضي آدم ها رو تجربه كنه. (آخه يه سري آدم‌ها رو فقط بايد تجربه كرد. ديدن كافي نيست.)

اين دختر ما يه وقتايي با خدا قهر كرد. به خدا گفت :«تو كه به من گفتي پيشمي چرا الان من رو يادت رفته؟» نمازش رو نخوند. خب با خدا قهر بود ديگه... ولي نمي‌دونست كه هدف خلقت اون چيزهاي بي‌ارزشي نيست كه داره تو دنيا مي‌بينه. چيزهاي فوق‌العاده بزرگ‌تره. چيزهايي كه اگه ما بفهميم از اين‌كه خدا به چي فكر كرده و ما رو آفريده ديوونه مي‌شيم. بهش ميگن راز آفرينش. خدا هم بهش گفت :« آخه عزيز من، بنده‌ي كوچولوي من، اگه من تو رو يادم بره كه تو ديگه زنده نمي‌موني. من نگاهم رو يه لحظه از اون بد بدها برنمي‌دارم. چه برسه به تو كه اين همه دوست دارم. تو كه هميشه به حرف‌هام گوش كردي. پس ديگه از اين فكرها نكن.» سميرا فهميد كه اين دنيا ارزشش كم‌تر از اونيه كه بخواي به خاطرش با خدا قهر كني. و داره اين رو عملا تجربه مي‌كنه.

عزيز من، سميراي خوشگلم، قربونت برم، تولدت هفتاد تا مبارك. اين‌‌ها رو كه مي نوشتم داشتم گريه مي‌كردم. بدون كه ارزشش رو داري. چون بارها بهت گفتم برا هر كسي كه ارزشش رو داشته باشه گريه مي‌كنم. نه هر چيزي و هر كسي.... و بدون اگه تو تابستون امسال نبودي (خب من يكي ديگه رو پيدا مي‌كردم!!!!!!! شوخي كردم قربونت برم.) من هم حالا ديگه نبودم. خيلي كمكم كردي كه دوباره اعتماد به نفسم رو به دست بيارم، خيلي. از همه‌ي كمك‌هات ممنونم. عزيزم. هيچ وقت خدات رو فراموش نكن. تولدت هم خيلي خيلي مبارك!!!!!

اين جمله رو هم از من كه خدا تو رو به عنوان بهترين دوست و يه فرشته برام فرستاد، داشته باش: «لحظه اي كه به دنيا اومدي گريه مي كردي و هر كسي كه اطرافت بود مي خنديد. يه جوري زندگي كن كه بعد از رفتنت تو كسي باشي كه مي خندي و هر كسي كه اطرافته به خاطر از دست دادنت گريه كنه.»

پ. ن 1: امروز تولد حضرت معصومه هم بود و هم‌چنين روز دختر. تو مدرسه جشن داشتيم. خيلي خوش گذشت. جاي همتون خالي. روز همه‌ي دخترهاي بابايي هم مبارك.

پ. ن 2: هفته‌ي پيش پنج شنبه رفتيم اردو. خيلي خوش گذشت. دوباره بند و بساط آب پاشي هم جور شد و همگي خيس شديم. مطمئن باشيد جاي همتون شيطوني كردم. جاي تك تكتون هم واقعا خالي بود.

پ.ن3: دارم امتحان‌هام رو يكي يكي و پشت سر هم گند مي‌زنم. به قول سميرا: گاماس گاماس!!!

پ.ن 4: از صبح تا حالا هوا گرفته است. به نظر مياد آسمون دوباره مي‌خواد گريه كنه. ولي مثل اينكه بغضش نمي‌تركه. پارسال تولد سميرا بارون ميومد شرشر. كاش امسال هم بياد. اين جوري بهتره.

پ.ن 5: سميرايي من، الهي اين سرماخوردگيت كه امروز نذاشت جيغ و داد كني (چه‌قدر هم نكردي) زودتر خوب بشه. تازه صدات هم بدجوري مثل صداي ترابي شده.خب به من چه كه با هم‌ديگه سرما مي‌خورين....!!!!!!!!!!!!!!!!!! (هاهاهاها خنك شديم.)

پ.ن 6: آسمان ابری نـيـسـت دل مـن اما غمگـين است چـشـم من اما بارانـی ... بــوی غربت دارد ، کوچه تـنـبـل پـر همهمه مان بــوی هجرت دارد ، چـمدانِ خـسـتـه مـن قصد هجرت دارم ، به کجا بايـد رفت؟

پ.ن ۷: اگه پیامی برا سمیرای من دارید بذارید. حتما بهش می رسونم.

 

پي‌نوشت‌ها زياد شد. اميدوارم بهتون خوش بگذره. به من هم همين طور!!! دوستتون دارم. قربون همتون هم ميرم. دستتون هم درد نكنه كه اين‌قدر هواي من رو داريد. باي باي.....

 

 

نوشته شده در سه شنبه بیست و دوم آبان 1386ساعت 1:0 توسط دختر باباش| |