به نام او که بود و نبود من است....

سلااااااااااااااااااااام، يه عالمه سلام. خوبيد؟ ايشالا كه خوش مي‌گذره. با اين‌كه زياد خوب نيستم ولي دلم خواست اين دفعه پستم شاد باشه، پر از حس با خدا بودن باشه. يعني يه جورايي پيش‌تر به دل بشينه. دلم نخواست اين‌دفعه گلايه كنم. روزگاره ديگه. چرا وقتي ميشه باهاش مبارزه كرد، بشينيم و هي شكايت كنيم كه نميشه؟ بابا ميشه. بلند شو. يه ذره همت مي‌خواد. اون‌وقتي كه ازش جلو مي‌زني يه كيفي ميده كه تا عمر داري يادت نميره. يه چيزي تو مايه‌هاي مسئله هندسه حل كردن. ديدين وقتي آدم يه دونه‌اش رو خودش حل مي‌كنه، چقدر بهش كيف ميده؟! داشت كم كم يادم مي‌رفت كه اين وبلاگ رو واسه شادي درست كردم. واسه شادي، واسه شاد بودن و واسه‌ي شاد كردن. اين كه اشكالي نداره. پس بيا شاد باشيم. به جان خودم كاري نداره. همين الان كه داري خزعبلات من رو مي‌‌خوني، يه لبخند بزن. آها... دست خوش بابا. ايول... دمت گرم. خيلي ازت خوشم اومد. حالا يه ذره لبخند رو پررنگ تر كن. آها، يه كم بيش‌تر. آفرين. حالا قهقهه بزن. ببين روزگار داره گريه‌اش مي‌گيره. وقتي تو مي‌خندي، روزگار گزيه‌اش مي‌گيره. پس ناراحت نباش و رقيبت رو خوش‌حال نكن. باهاش بجنگ. سرسخت و محكم. تا آخر عمرت!!! به جان خودم هر دفعه كه به روزگار خنديدم روش كم شده. تا چند روز جرأت نكرده باهام بد كنه. چي فكر كرده؟ من تا آخر باهاش مي‌جنگم. اينه...!!!

«پشت ميله/ بر كف زندان/ كپه‌اي زنجير» اين يه شعره. شعري به اسم آرماني و سروده‌ي قيصر امين‌پور. اين همه‌ي شعر بود. تو رو خدا ببينين، فقط با 7 تا كلمه يه شعر ساخته. اين مبارزه نيست؟ اون هم يه شعر پر از اميد. مبارزه‌اي كه برنده خودش رو به خوبي نشون داده. شما نمي‌خواد از اين جور شعرها بگين. طومار بسازين! چه فرقي داره؟ يه خط يا 100 صفحه. آخرش شما برنده‌ايد. خدا اون‌قدر بزرگ هست كه بتونه برنده رو از بازنده معلوم كنه. نه؟

خيلي قشنگه. دنيا رو مي‌گم. خيلي خيلي قشنگه. پس قدرش رو بدونيد. ازش استفاده كنيد. خدا زيباست و زيبا مي‌آفريند. پس تو هم زيبايي. پس زندگي تو هم زيباست. زشتش نكن. اگه به نظرت زشت مياد، از يه زاويه‌ي ديگه بهش نگاه كن. يا با يه عينك ديگه. اگه به زاويه باشه. تو مي‌توني به زندگي 360 شكل متفاوت بدي. اگه عينك باشه كه ديگه خدا تا شكل داره. آدميزاد اون‌قدر پيشرفت كرده كه بتونه هزاران هزار نوع عينك رو بسازه. تو كه بهترين و خوشگل‌ترين چيزها رو انتخاب مي‌كني، آره تو... عينك زندگيت رو هم قشنگ انتخاب كن. مارك‌دار باشه بهتره، نيست؟ شايد ما اين‌وطري دوست داريم. نه، نه، تويي كه الان تو ذهنت داري مي‌گي اين چه‌قدر چرت و پرت مي‌گه، عينكت رو عوض كن يا يه كم برو اون‌ طرف‌تر و به اين مطلب نگاه كن، اگه باز هم زيبا نشد، همه‌ي راه‌ها رو امتحان كن. بالاخره بايد به شكلي بشه اين نوشته‌ها رو قشنگ ديد. اگه من آفريده‌ي خدا هستم، اگه خدا من رو زيبا آفريده، پس ذهن من هم زيباست. ذهن زيبا هم زيبا مي‌نويسه. فهميدي چي شد؟ باريكلا.

تا حالا به آسمون فكر كرديد؟ فكركرديد آسمون از كجا شروع ميشه؟ به نظر من آسمون تعريف نشده است. يعني تو ذهن من اين طوريه. تو مي‌توني آسمون رو هزارها كيلومتر بالاتر از خودت ببيني، مي‌توني هم آسمون رو از دل خودت شروع كني. يعني دل تو آسمونه. اگه وقتي مي‌خواي آسمون رو ببيني، بالا سرت رو نگاه مي‌كني، يه اشتباه بزرگ كردي. آسمون همين جاست. همين‌جايي كه تو داري نفس مي‌كشي. همين جايي كه تو داري مي‌بيني. اگه كسي تعريف بهتري از آسمون داره بهم بگه. خيلي خيلي خوش‌حالم مي‌كنه. شايد با يه تعريف از آسمون بتونم استنباط‌هاي بهتري در موردش بكنم و به شماها هم بگم. شايد يه روزي چيزهايي رو پيدا كنم كه شايد برا كسي ارزشي نداشته باشه، ولي برا خودم دنيا باشه. پس ازتون كمك مي‌خوام تا يه روزي برسم به اون مدينه‌ي فاضله‌اي كه مي‌خوام. دلم هم نمياد شعر قيصر امين پور رو در اين باره ننويسم:

«خدا روستا را

بشر شهر را

ولي شاعران/ آرمانشهر را آفريدند

كه در خواب هم

خواب آن را نديدند.»

احتمالا همتون استنباط‌هاي انيشتين درباره‌ي خدا و نور و... اينا خوندين. يادتونه؟ مي‌گفت: تاريكي يعني نبودن نور، سرما يعني نبودن گرما، شيطان يعني نبودن خدا. حالا من به راحتي اثبات مي‌كنم كه شيطاني وجود نداره. با اينكه اصلا اثبات‌هاي هندسي‌ام خوب نيست! ببين، ميگه شيطان يعني نبودن خدا. مگه ما نمي‌گيم خدا هميشه و همه جا با ماست؟ مگه نمي‌گيم اگه خدا يه لحظه نباشه همه چيز و همه‌جا از بين ميره، پس چه‌طوري ممكنه خدا نباشه و يه موجودي به نام شيطان جاي خدا رو بگيره؟ پس شيطاني وجود نداره. شيطان همش يه توهم فانتزيه. پس هميشه با اين فرض كار كنيد كه شيطاني وجود نداره. كارهاي بدتون رو تقصير شيطون (كه وجود نداره) نگذاريد. همش كار خودتونه!!! همت بلندا.... با همت بلند ميشه بهترين كارها رو تنهايي انجام داد. بدون كمك هيچ كس. البته به غير از خدا. ولي اگه آدم بخواد يه كار بد بكنه... همه چيز و همه كس دست به دست هم ميدن تا تو اون كار رو انجام بدي! مگه ما نمي‌گيم در مقابل هر نيرويي يه نيروي عكس العمل هم هست؟ پس تو مي‌توني بر اين نيروهايي كه مي‌خوان تو رو ببرن يه جاي بد، غلبه كني. يا اصلا يه جور ديگه. در مقابل هر بدي، خوبي هم هست. پس همون قدر كه همه چيز دست به دست هم ميدن تا تو يه كار بد بكني، به همون اندازه هم نيرو هست كه تو كار خوب بكني. فقط بايد بگردي و پيداشون كني. مثل تيكه‌هاي يه پازل. حتي اگه شده تا اون سر دنيا هم براش بري، برو. چون تلاشت بي نتيجه نمي‌مونه و خدا هميشه باهاته.

و يه شعر خوشگل ديگه از قيصر امين پور:

«اين روزها كه مي‌گذرد، شادم

زيرا يك سطر در ميان آزادم

و مي‌توانم

هرطور و هر كجا كه دلم خواست، جولان دهم

- در بين اين دو خط -»

پ.ن 1: خودم از اين پستم خيلي خوشم اومد چون اول از همه خودم به زندگي اميدوار شدم!!! اصلا شايد اينا رو براي خودم نوشتم. ولي شما كه مي‌خونيد، نقاط ضعف و قوتش رو بهم ميگيد و براي چيزهاي بهتر كمكم مي‌كنيد. پس ازت ممنونم كه تا اين‌جا باهام پيش اومدي.

پ.ن 2: از پنج‌شنبه‌ي هفته‌ي پيش تا حالا اين پست رو سه بار نوشتم. ولي ايني كه بايد آخرينش مي‌شد، از همه بهتر بود. اوليه كه فقط شكايت بود. يه بار كه خوندمش خودم حالم ازش به هم خورد. آخه اون وقتي كه نوشتمش، اعصابم حسابي خورد بود. اينه كه يه كمي اين پست رو دير گذاشتم.

پ.ن 3: وقتي نظرهاي پست قبلي رو مي‌خوندم، حسابي حالم جا اومد. ازتون به اندازه‌ي يه دنيا ممنونم. مخصوصا تو... دختر كنكوري! اسفندماهي عزيزم. و شما دوست جديد... آقا امير (حب الحسين). حسابي حالم رو جا آورديد.

پ.ن ۴: بچه ها یه آقایی به اسم کاظم راه افتاده دور شهر ما فرت فرت آدم می کشه. به دلیل اینکه خواهر برادرش زندانن. میگه یا آزادشون می کنید یا من همین طوری آدم می کشم. من هم که خوش حال و اینا به جای اینکه بگیرم بخوابم و بلرزم نشستم آپ می کنم!!!! آقا یاروز اینقدر خفنه که از تهرون برای اصفهان نیرو فرستادن. فکر کن!!!!

همين....باي باي!

نوشته شده در پنجشنبه بیست و دوم آذر 1386ساعت 22:37 توسط دختر باباش| |