به نام او که حسین را آفرید....

سلام. يه عالمه سلام. طبق معمول نه خوبم نه بدم. شما خوب باشيد براي من بسه. اين چند وقته يه عالمه حرف تو دلم گير كرده دلم مي‌خواسته بنويسم، نمي‌شده. اين چند وقت يه چيزهايي ديدم كه شايد برام تازگي داشت. يه حس‌هايي بهم دست داده بود كه اون‌ها هم تازه بودن. احساس مي‌كنم زندگي قشنگي دارم. بعضي‌ها رو كه مي‌بينم اين احساسم عوض مي‌شه. با ديدن زندگي و لذت‌هاي بعضي‌ها به اين نتيجه مي‌سرم كه زندگي‌ام اون‌قدرها هم كه فكر مي‌كردم قشنگ نيست. اما يه وقتايي يه زندگي‌هايي مي‌ديدم كه به خودم مي‌گفتم من بهترين زندگي دنيا رو دارم. راستي چرا آدما اين طورين؟

چند روز پيش داشتم درمورد اينكه من درس خوندن و نخوندنم خيلي فرقي نداره با سومي‌ها صحبت مي‌كردم و تهش گفتم: ولي من ترجيح مي‌دم بخونم. يكي از اين سومي‌هاي ... گفت: من اگه جاي تو بودم مي‌رفتم پي سرخوشي‌ام. با شنيدن اين حرفش يه لحظه دلم مي‌خواست هم اونا رو بكشم هم خودم رو... يعني تو، خانم سومي كه اينقدر ادعا داري، شعورت حتي به تلاش و نتيجه و وجدان و ... اين حرف‌ها نمي‌رسه. واقعا كه... از آدم‌هاي كوته فكر دور و برم حالم به هم مي‌خوره. دلم مي‌خواد يه طناب بندازم گل گردن همشون،  بگيرم طناب رو بكشم. هم خودم راحت ميشم هم اونا. نمي‌دونم چرا اين‌ها رو دارم ميگم ولي مي‌دونم كه اين‌ها همون احساس‌هاي عجيبن.

توي اين چند وقت احساس مي‌كنم خدا خيلي بزرگ‌تر شده. خيلي خيلي.... بزرگي خدا براي من داره به اوج مي‌رسه. البته بزرگي خدا حد و حساب نداره. ولي من احساس مي‌كنم خيلي بزرگ‌تر شده. اين هم از همون احساس‌هاي عجيبه. راستي چرا خدا اين‌قدر به بنده‌هاش مي‌رسه؟ مگه بنده‌هاش چي كار كردن؟ خدا همه‌جور بنده‌اي داره. هم يه بزرگواري مثل پيامبر داره هم يه آدم‌هايي مثل شمر و يزيد. راستي خدا كدوم دسته رو بيش‌تر دوست داره؟ ميگن خدا همه‌ي بنده‌هاش رو به يه اندازه دوست داره ولي مگه ميشه خدا شمر و يزيد رو به اندازه‌ي معصومين دوست داشته باشه؟ البته تو قرآن گفته خداوند ستمكاران را هدايت نمي‌كند. ولي اين با گفته‌ي قبلي تناقض داره. البته خدا گفته «بنده»، ولي ما نمي‌دونيم خدا اونا رو به عنوان بنده قبول داشته يا نه. ممكنه بگيم نه. ولي من به يه چيزي رسيدم كه نبايد هيچ چيز و هيچ كس رو دست كم گرفت. نمي‌دونم دارم تو حرف‌هاي خودم گم مي‌شم. يه مطلبي هست به اسم آدم و خدا. تو ادامه مطلب گذاشتمش. حتما حتما بريد بخونيدش. واقعا قشنگه. من يه بار خوندم اشكم رو درآورد. واقعا خيلي قشنگه. يه سوال ديگه: چرا آدم يه همچين موجوديه؟!

منم در كل آدم خيلي خوبي نيستم. اين حرف از سر تواضع نيست. مهم اينه كه خودم از خودم راضي نيستم، چه برسه خدا. نفسم رو گم كردم. نمي‌دونم كدوم نفسمه، كدوم خودمم. ديديد كه آدم يه وقتايي يه حرف‌هايي مي‌زنه بعد خودش جواب خودش رو ميده؟ مثلا من آدم خيلي خيلي حسودي هستم! جدي ميگم. چشم ندارم ببينم يكي ازم جلو مي‌زنه و خيلي وقتا باعث عوض شدن رفتارم با اون شخص ميشه و اين خيلي خيلي بده. يه كسايي هستن كه من خيلي دوسشون داشتم ولي به‌خاطر اين‌كه از من دارن جلو مي‌زنن، حالم ازشون به هم مي‌خوره. به طوري كه حتي دلم نمي‌خواد باهاشون حرف بزنم. مخصوصا اينكه به رخ بكشن. اون وقته كه آدم آتيش مي‌گيره. حالا اينا رو گفتم به خاطر اينكه بگم من خيلي دلم مي‌خواد كه اين‌طوري نباشم. يعني وقتي مثلا احساس مي‌كنم يكي داره ازم جلو مي‌زنه، به خودم ميگم خوب تو هم سعي كن از اون جلو بزني. يه وقت دلت نخواد اون رو كنار بزني‌ها.... ولي نمي‌دونم كه دارم خودم رو گول مي‌زنم يا واقعا اين‌طوريه. مي‌گم كه خودم رو گم كردم.

من آدمي هستم كه دوستام رو خيلي دوست دارم. اما يه وقتايي يه كارهايي مي‌كنم كه هم اونا رو ناراحت مي‌كنم هم خودم رو... خيلي عجيبه. يا رفتار من بده، يا رفتار اونا. البته بيش‌تر وقت‌ها تقصير منه. ولي يه وقتايي هم پيش مياد كه سر يه چيزي كه ارزش بحث و جدل نداره يه ناراحتي و دلخوري بزرگ پيش مياد. خب چي ميشد كه اونا يه كاري مي‌كردن كه اون بحث با خنده تموم شه. نه با ناراحتي من و خودشون. من وقتي يه كاري مي‌كنم كه كسي از دستم ناراحت ميشه، اعصابم تا چند روز خورده. شايد باورتون نشه كه چقدر بهش فكر مي‌كنم. اون قدري كه ديگه مخم سوت مي‌كشه. شايد اونا با اين كار من يه كم ناراحت بشن و بعد براشون بگذره.(البته فكر نمي‌كنم اين طوري باشه.) ولي واسه من اين‌طوري نيست. حتي وقتي كه يك نفر ديگه من رو اذيت مي‌كنه. اين هم يكي از اون احساس‌هاي خيلي خيلي عجيبه. تازه اين چند وقت دوستام رو خيلي اذيت كردم. چند روز پيش از يه چيزي ناراحت شدم. البته از دست كسي نبود، از يه چيزي بود. خيلي اعصابم خورد شد. ولي من هميشه وقتي خيلي ناراحت مي‌شم سعي مي‌كنم بروز ندم ولي آخرش به يه جايي مي‌رسه كه من، دختر هميشه شاد تبديل مي‌شم به يه آدم غمباد گرفته. (سميرايي جونم فكر نكني اون موقع تا حالا من با تو بودم‌هااااا... يه سري كه خودت مي‌دوني رو گفتم. براي اين هم گفتم كه خالي شم. همين...)

چند روز پيش داشتيم سر يه چيزي بحث مي‌كرديم. تا به يه جايي رسيد كه من گفتم: اعصاب من خورده، به شماها كه كاري ندارم. همون موقع سميرا برگشت گفت: آره، اما وقتي اعصابت خورده، اعصاب بقيه رو هم خورد مي‌كني. من يه لحظه موندم. فقط تونستم بگم: وااا.... اگه اين طوري باشه كه با ناراحتي من دوستام هم ناراحت بشن، من خوشبخت‌ترين آدم روي زمين هستم. نيستم؟ البته هيچ وقت هيچ وقت دلم نخواسته هيچ كدوم از دوستام رو ناراحت كنم و هيچ وقت هيچ وقت هم فكر نمي‌كردم دوستاي به اين خوبي داشته باشم، مطمئن بودم!

برا اينكه دلم نمي‌خواست اين پستم رو بدون شعرهاي قيصر امين‌پور تموم كنم يه شعر خوشگلش رو براتون مي‌ذارم:

همزاد عاشقان جهان

«... اما

اعجاز ما همين است:

ما عشق را به مردسه برديم

در امتداد راهرويي كوتاه

در آن كتابخانه‌ي كوچك

تا باز اين كتاب قديمي را

كه از كتابخانه امانت گرفته‌ايم

-يعني همين كتاب اشارات راـ

با هم يكي دو لحظه بخوانيم

×××

ما بي صدا مطالعه مي‌كرديم

اما كتاب را كه ورق مي‌زديم

تنها

گاهي به هم نگاهي

ناگاه

انگشت‌هاي «هيس»

ما را

از هر طرف نشانه گرفتند

انگار

غوغاي چشم‌هاي من و تو

سكوت را

در آن كتابخانه رعايت نكرده بود!»

پ.ن 1: اگه تا اين‌جا با من اومدي و خوندي كه به اندازه‌ي يه دنيا ازت ممنونم. اگه نخوندي و فقط نگاهت به اين‌جا افتاده، برگرد عقب يه كم بخون. شايد از اين به بعد مخاطب مطالبم بشي. وببخشید که پستم مناسبتی نبود. حالم خیلی خراب بود. مجبور شدم.

پ.ن 2: اصفهان دو روز به علت برف و سرما تعطيل بود. شنبه و دوشنبه. كه هر دو روزش رو امتحان داشتيم. اون هم زيست و تاريخ. نمي‌دونيد چه كيفي به من داد. چون هيچي بلد نبودم. فرداش يكشنبه هم رفتم مدرسه جاي همتون رو خالي كردم! رنگ صورت همه عينهو گوجه شده بود.

پ.ن 3: نگار جون من رو به يه بازي دعوت كردن. بازي اين طوريه كه خصوصيات معلم‌ها يا استادتون رو مي‌نويسيد. من هم دعوتش رو قبول كردم. البته تو ادامه مطلب. من هم شما رو به بازي دعوت مي‌كنم. البته اگه دوست داريد انجامش بديد.

پ.ن ۴: شهادت امام حسین و یارانشون رو خیلی خیلی تسلیت می گم. ایشالا تو این شبا بتونیم نوکری مون رو به ایشون ثابت کنیم.

در ضمن مرگ آیدین ستاره ی بستکتبال ایران رو هم تسلیت می گم. البته با تاخیر....

پ. ن ۵: خيلي طولاني شد؟

پ.ن ۶: ممنون... يه عالمه. باي....

 

:ادامه مطلب:

نوشته شده در پنجشنبه بیست و هفتم دی 1386ساعت 18:46 توسط دختر باباش| |