به نام خداي مهربوني....

سلاااااااااااااااااام... عاليم! باور كنيد من موجي نيستم! فقط خيلي خيلي خوش‌حالم... اصلا باورم نميشد... معدلم رو ميگم. از اون چيزي كه فكر مي‌كردم، بالاتر شدم به شدت... خيلي هم خوب نيست‌ها ولي خوبه! 19،77.... باورم نميشد رياضيم رو شده‌باشم 18،5! چيه؟ صفت خنگول به من نسبت داديد؟ اگه اون امتحان رياضي رو از اول دبيرستاني مدارس معمولي مي‌گيرفتي، تجديد مي‌شد... به خودم اميدوار شدم، زيستم رو شدم 20! اما فيزيك رو شدم 19! (شاگرد اول كلاس هم 19 شد.) عقده‌ي جغرافي هم به دلم موند... نشد ما يه بار امتحان جغرافي بديم و نمره خوب بگيريم... شدم 19! هميشه پرسش كلاسي‌هاش رو 20 مي‌شدم، امتحان‌هاش رو خراب مي‌كردم، امتحان هم سخت بود خداييش... يعني هر چي فحشه به اين معلم زبان نكبت بي‌شعور دادم.... با اين همه پادويي كه من واسه جنگ زبان كردم، زبان منو 19 رد كرده... همون‌جا دعا كردم خدا نبخشتش... برا اين‌كه دوستم امتحان ميان‌ترمش رو شد 16 من لطف كردم شدم 17، امتحان ترمش رو ميشد 17 من مي‌شدم 18،25... دوستم رو داده 19،5 و من رو داده 19... خدا ازش نگذره... فقط از همينا كه گفتم كم آوردم....

بگذريم... گفتم اين‌دفعه اون انشام كه رتبه آورد رو بذارم، خوبه، نه؟ شرمنده، طولانيه!

«معبود من، تو را مي‌ستايم...»

«معبود من؛ اي آفريننده‌ي جهان هستي، اي خالق تمام مخلوقات و اي مالك ملك زمين، تو را مي‌ستايم.

پروردگارا؛ تو را مي‌ستايم چرا كه زيبا هستي و زيبايي را از هيچ كس دريغ نكردي.

پروردگار من؛ تو را مي‌پرستم زيرا تويي كه خوش‌بختي را آفريدي و راه‌هايي براي رسيدن به آن قرار دادي.

خدايا؛ فقط در برابر تو سر به سجده مي‌گذارم، چرا كه تو قدرت مطلق هستي.

خداوندا؛ فقط به اميد تو دست‌هايم را رو به آسمان بالا مي‌برم چرا كه مي‌دانم تنها تويي كه خواسته‌هايم را برآورده مي‌كني.

خداي من؛ به آسمان آبيت نگاه مي‌كنم و پرنده‌هايي را مي‌بينم كه در آسمان اوج گرفته‌اند و به حال خود حسرت مي‌خورم. چرا كه من، روي زمين و آن پرنده‌ي كوچك در افلاك پر مي‌زند. آيا اين پرنده هم مثل من روزي انساني بوده‌است كه حالا به‌خاطر حس آسماني‌اش توانسته در آسمان پر بگيرد؟

خداي من؛ وقتي به قطرات باران مي‌نگرم، شفافيت را در تك‌تك قطره‌هايش حس مي‌كنم. آيا اين قطره‌ها هم روزي انساني بوده‌اند كه حالا به خاطر شفافيت و سادگي به‌شكل قطره‌اي از آسمان پايين مي‌آيند؟ يا اين‌ها قطرات اشكي است كه انسان‌هاي صادق براي تو ريخته‌اند و حالا تو براي پاداش دادن به آن‌ها به باران تبديلشان كرده‌اي؟

خداي بزرگ؛ اين جا روي زمين تو قيمت مي‌گذارند. براي هر تكه‌اي از اين خاك صاحبي تعيين كرده‌اند. خدا؛ مگر صاحب اين خاك تو نيستي؟ پس چرا آدم‌ها فكر مي‌كنند صاحب اين خاكند؟

خدايا؛ اين‌جا لذت پرواز را از شاپرك‌هاي بي‌گناه كه بيش‌تر از دو روز عمر نمي‌كنند، مي‌گيرند و قيمت‌هاي سرسام‌آور روي آن شاپرك ساده و بي‌گناه مي‌گذارند. خدا، اين‌ آدم‌ها وحشتناكند. مگر اين شاپرك چه گناهي كرده‌بود جز اين‌كه زيبا بود؟ خدا اگر زيبايي جرم است، چرا زيبايي را آفريدي؟

خدا؛ تو گل‌ها را هم زيبا آفريدي. اين‌ها، همين آدم‌هاي زميني، لذت شكفتن را از گل‌هاي زيبا مي‌گيرند. هر گلي كه بوي خوش بدهد، خيلي زود به دست همين‌ آدم‌ها چيده مي‌شود و زير دست انسان‌ها برچسب قيمت مي‌خورد. آي آدم‌ها، اين گل از آسمان آمده، مثل خودتان. شايد همه‌ي شما فراموش كرده‌ايد كه روزي در آسمان بوده‌ايد!

خدايا؛ انسان‌هاي اين خاك به چه چيز خود مي‌نازند وقتي كه تو را در اوج عظمت مي‌بينند؟ خدا ما در برابر تو هيچيم. پس اين انسان‌ها چرا غرور را آفريدند؟ شايد آن‌هايي كه تو را نمي‌ديدند، چيزي به اسم غرور ساختند و انسان‌هايي هم كه تو را مي‌ديدند را به اين بيماري مبتلا كردند. خدايا؛ آيا همين انسان‌ها كه غرور را آفريدند قدرت ساخت داروي ضد اين بيماري را هم دارند؟ اصلا شايد كسي به اين فكر نكند كه غرور يك بيماري است و بايد براي آن هم دارويي پيدا كرد.

پروردگار من؛ اي كسي كه همه‌چيز و همه‌كس را در مي‌يابي، چرا بعضي را خاكي و بعضي را افلاكي آفريدي؟ چرا انسان‌هاي خاكي تو را نمي فهمند؟ يعني واقعاً چشمانشان كور شده و اين همه زيبايي را نمي‌بينند؟ يا مي‌بينند و نمي‌خواهند قبول كنند كه خدايي هم هست؟

خدا؛ تويي كه از كوچك‌ترين و بزرگ‌ترين رازهاي آفرينش خبردار هستي. پس من چگونه مي‌توانم سرم را در برابر تو بالا بگيرم وقتي كه حتي از كوچك‌ترين و ساده‌ترين راز اين دنيا خبر ندارم؟

خدايا چرا اين انسان‌ها خيال دارند كه مي‌توانند هر كاري را كه اراده كنند، انجام دهند؟ آيا واقعا اين‌گونه است؟ آيا كسي مي‌تواند آب حيات بسازد تا از مرگ او جلوگيري كند؟ نه، اين با قوانين آفرينش جور در نمي‌آيد. پس اين تلاش‌هاي واهي براي چيست؟

خدا، اين‌جا انسان‌ها چه‌كارها كه نمي‌كنند. من كه باورم نمي‌شود. اين‌جا چيزهايي را كه تو آفريدي، شبيه‌سازي مي‌كنند و اسم آن را «پيشرفت علم» مي‌گذارند. خدايا تو قدرت مطلق هستي. تو علم هستي. تو اولين معلم هستي. پس چرا به آدم‌ها اين اجازه را مي‌دهي كه چنين كاري انجام دهند. خدا مي‌دانم كه تو صفت‌هاي انساني نداري، اما از گفته‌ي ما انسان‌ها فقط آن چيزي برمي‌آيد كه مي‌دانيم. پس شايد اين‌كه چنين اجازه اي را به ما دادي، از سر تواضع توست. يا شايد كوچك‌ترين كاري كه تو مي‌كني آفريدن موجودات است و ما از اين‌كه توانسته‌ايم اين كار را با داشتن الگو انجام دهيم، احساس غرور مي‌كنيم.

خدا مي‌گويند هفت آسمان تو بزرگ‌تر از آن چيزي است كه ما فكر مي‌كنيم. شنيده‌ام نسبت آسمان اول به دوم مثل نسبت حلقه‌ايست به يك بيابان بزرگ و آسمان دوم به سوم هم همين‌طور و الي آخر. خدايا مگر چنين چيزي ممكن است؟ خدا چرا قدرت درك انسان‌ها را اين‌قدر كم آفريدي كه در برابر بزرگ‌ترين آفريده‌هاي تو احساس حقارت نكنند؟ چرا ما وقتي اين آفريده‌ها را مي‌بينيم، كمي رام نمي‌شويم؟ شايد اگر انسان‌ها كمي بيش‌تر از اين مي‌فهميدند، اين اجازه را به‌خود نمي‌دادند كه در صدد فهميدن راز آفرينش برآيند و شايد هم بيش‌تر از حالا طغيان مي‌كردند.... كسي چه مي‌داند؟

خدا تو آدم را افلاكي آفريدي اما او خاكي بودن را ترجيح داد و همه‌ي ما را به جرم انسانيت خاكي كرد. انسانيتي كه تا قبل از اين وجود داشت، ولي حالا نه انساني هست و نه انسانيتي. شايد آدم از روي وسوسه اين‌كار را نكرده و با علم پيغمبري خود مي‌دانسته كه روزي كساني به اين دنيا مي‌آيند كه لياقت باغي كه او در آن زندگي مي‌كرده را ندارند. پس چرا ما انسان‌ها هر كاري مي‌كنيم مي‌گوييم اگر آدم آن روز آن ميوه را نچيده بود، حالا ما در بهشت بوديم؟ چرا مردم نمي‌دانند كه بودن آن‌ها در دنيا صد برابر به نفعشان است؟ چرا نمي‌فهمند اين‌جا قرار است چيزهايي را ياد بگيرند تا آمادگي رفتن به بهشت را پيدا كنند. آن كسي كه توانست بهشت را درك كند و از همان اول در آن‌جا متولد شد، پيغمبر خدا بود، نه كسي مثل من و اين آدم‌هايي كه هر روز هزاران نفر از آن‌ها را در خيابان‌ها مي‌بينيم.

خدا، وقتي پلك مي‌زنم پوست سرم تكان مي‌خورد. اين‌جا همه‌چيز حساب دارد. همه‌ي كارهاي تو از روي حساب و حكمت خدايي توست. پس به ما بياموز كه به هر چيزي كه از تو مي‌بينيم مثل خاندان بني‌اسرائيل ايراد نگيريم. به ما بياموز كه تو در همه‌ي كارهايت حكمت داري. اين‌ها همه نشانه از تو و وجود توست. پس خداي من تو را مي‌ستايم كه هيچ چيز را بي حكمت به وجود نياوردي....»

پ.ن1: خيلي زياد بود، مي‌دونم!

پ.ن2: قرار بود ما 8 نفر امروز با هم باشيم، كه فقط 4 نفرمون متحد شده‌بوديم... دلم مي‌خواست فحش رو بكشم به اون 4 نفر...

پ.ن3: كارسوق قبول شدممممممممممممممممممممم....

پ.ن4: كلاس تابستون، هر روز زبان، دو روز در هفته هم تو مدرسه رياضي و فيزيك دارم...! گرمه هوا....!

پ.ن5: من دارم مي‌رم سوم! فقط يه سال ديگه مونده از اين مدرسه‌ي آشغالي بيام بيرون! و امتحان تيزهوشان!

پ.ن6: مي‌خواستم در مورد اتفاقات بعد از اون جريان توضيح بدم كه بي‌خيالش شدم.... اعصابم رو مي‌ريزه به هم... ولي خب موبايل رو پس دادن، فاطي هم پررو، فرداش دوباره ورداشت آورد! (روز آخر خيلي خوب بود، بغل مادي بدون آب!)

پ.ن7: زندگي زيباست اي زيباپسند.... زيبه‌انديشان به زيبايي رسند...

پ.ن8: من «سلام بهار» مي‌خوام! (تازه بعدازظهرها شبكه 5 اصفهان داره يانگوم مي‌ذاره... آخ جووووووووون!)

پ.ن9: كامپيوترمون درست شد...

پ.ن10: روز مامان جوني مبارك! توي ادامه مطلب در مورد مادر يه داستان گذاشتم....

محبوبه جونم، عزيزم، واست دعا مي‌كنم كنكور يه رتبه‌ي عالي بياري... مطمئنم مياري، مطمئنم!

بابت نظرهاتون ممنون... دوستون دارم... خدا نگهدار همگي....