به‌نام بي‌نهايت زندگي من...

يادگاري: به همين سادگي رفتي/ بي خداحافظ عزيزم/ سهم تو شد روز تازه/ سهم من اشك، كه بريزم/ به همين سادگي كم شد/ عمر گل‌بوته تو دستم/ گره از تو نيست، مي‌دونم/ خودم اينو از تو خواستم/ به جون ستاره‌هامون/ تو عزيزتر از چشامي/ هر جا هستي، خوب و خوش باش/ تا ابد بغض صدامي/ تو رو محض لحظه‌هامون/ نشه باورت يه وقتي/ كه دوست ندارم، اينو، به خدا گفتم به سختي...

من اگه دوست نداشتم/ پاي غم‌هات نمي‌موندم/ واست اين همه ترانه/ از ته دل نمي‌خوندم/ اگه گفتم برو خوبم/ واسه اين بود كه مي‌ديدم/ داري آب مي‌شي، مي‌ميري/ اينو از همه شنيدم/ دارم از دوريت مي‌ميرم/ تا كنار من نسوزي/ از دلم نميري عمرم/ نفسامي كه هنوزي/ تو رو محض خيره‌هامون/ كه نفس نفس خدا شد/ از همون لحظه كه رفتي/ روحم از تنم جدا شد...

تو كه تنها نمي‌موني/ من تنها رو دعا كن/ خاطراتمُ نگه دار/ اما دستامُ رها كن/ دست تو اول عشقه/ بسپارش به آخرين مرد/ مردي كه پشت يه ديوار/ واسه چشمات گريه مي‌كرد/ گريه مي‌كرد/ گريه مي‌گرد/ گريه مي‌كرد...

سلام دوستان! خوبيد؟ منم خوبم!

يادگاري كه شعر رضا صادقيه. اين خيلي منو وصف نمي‌كنه، اما چون باهاش اشك ريختم، نوشتمش... خيلي قشنگه. خيلي...

اين دفعه متن خاصي ننوشتم. يه مناجات دوستانه با خداست... اگه طولانيه ببخشيد. داشتم مي‌تركيدم...

«سلام خدا... خدا مي‌دونم بي معرفت شدم. آره... قبول دارم. خيلي وقته باهات يه ذره درست حسابي حرف نزدم. خيلي دلم برات تنگ شده... دلم هوس اون روزا رو كرده... روزايي كه هر روز نيم ساعت تمام باهات حرف مي‌زدم! يادته؟ وقتي مامان مي‌خوابيد، فقط من و تو توي اتاق بوديم. كف اتاق دراز مي‌كشيدم. نگاهم رو مي‌دوختم به سقف و شروع مي‌كردم به وراجي! و كم كم اشكم درميومد و چون دراز كشيده‌بودم موهام رو خيس مي‌كرد...

خدا من يادم رفته. مي‌دونم كه تو يادته... يادته اون روزايي كه من حرف مي‌زدم، حرف مي‌زدم و حرف مي‌زدم و تو... فقط گوش مي‌دادي! هيچي نمي‌گفتي. هيچ وقت وسط حرفم نمي‌پريدي! مي‌ذاشتي خوب حرف بزنم و خالي شم. خدا ديوونت بودم! يادته؟ وقتي مي‌ديدم داره كم كم يه ساعت ميشه دستم رو مي‌گرفتم بالا... مي‌گفتم دستم رو بگير. يادته؟ شايد توي ظاهر هيچي حس نمي‌كردم. اما مطمئن بودم دستم رو گرفتي.

خدا من يادم رفته. مي‌دونم كه تو يادته... يادته روزايي رو كه به خاطر مشكلات كوچيكي كه داشتم چه قدر وقت گريه مي‌كردم؟ اما نمي‌خواستم كسي بدونه كه من گريه كردم و لطف تو بود كه هيچ وقت بعد از گريه كردن كوچيك‌ترين اثري از اشكام روي صورتم نمي‌موند! اين به نظر من معجزه بود... خدا اون روزا اشكام تميز بود! چون هر روز بهم اشك رو هديه مي‌دادي. اما حالا؟ خدا خنده‌ام مي‌گيره. حالا اين‌قدر سنگ شدم كه سخت اشكام درمياد، ولي دائم هواي گريه دارم. و هر دفعه كه هواي گريه مي‌زنه به سرم ولي هر چي سعي مي‌كنم، اثري از اشك نمي‌بينم، ياد شعر قيصر ميفتم. چي مي‌گفت؟ آها... «دارم هواي گريه، خدا بهانه‌اي!» چه لذتي مي‌برم از اين جمله...

خدا من يادم رفته. تو يادته؟ يادته روزايي رو كه فقط واسه تو مي‌نوشتم؟ هيچ چيز ديگه‌اي از دلم بيرون نميومد جز تو... روزايي كه نهايت قدرتت رو به من نشون دادي يادته؟ روزايي كه چيزايي بهم هديه كردي كه هيچ كس نمي‌تونست بهم بده... خدا يادته؟ خدا يادمه تو همون حال و هوا يه جمله نوشتم:«من عشق را پيدا كردم، عشق به خدا را.نه اين عشق‌هاي كاذب...» ذهنم ياري نمي‌كنه. نوشته بودم كه تمام عشقم رو به تو هديه كردم. اما تو چند وقت بعدش بهم فهموندي كه دوباره دارم اشتباه مي‌كنم. يه تيكه از قلبم رو دادي به يه نفر ديگه... خدا من چي كار كنم در برابر اين همه صبوري تو؟ چرا تو هيچي نمي‌گي؟ چرا منو طرد نمي‌كني؟ خداخدا تو خيلي مهربوني... از درك من و امثال من خارجه. اذيت كردن تو مرامت نيست. يه موجوادت احمقي مثه من اين چيزا رو به وجود ميارن. مگه من چه خوبي‌اي بهت كردم؟ چرا مني كه اين همه بدي مي‌كنم، اين همه از حرفات سرپيچي مي‌كنم رو اذيت نمي‌كني؟ نه...

خدا مي‌بيني؟ اشكام دارن همراهيم مي‌كنن! همين الان... خدا بي‌اختياره! اينم معجزه است. معجزه است كه من از همون لحظه‌اي كه شروع كردم به نوشتن اين حرفا، اشك و بغض يه لحظه هم رهام نكرد. خدا ازت ممنونم. ممنونم كه منو به دنيا آوردي. خدا ممنونم كه با اين سن كم خيلي چيزا رو بهم فهموندي. كه شايد فهميدنش براي يكي مثه من سخت بود... خدا ممنونم كه اين همه بهم توجه داري. خدا... ازت مي‌خوام! خدا با همه‌ي بدي‌هام ازت مي‌خوام... تو كه ارحم‌الراحميني، خدا، تو... ازت مي‌خوام دعاهايي كه اين چند روز بعد از نمازم واسه بقيه كردم رو مستجاب كني. خدا خودم هيچي... مي‌گن اول بقيه رو دعا كنين، تو حاجت‌هاي خودمون رو هم برآورده مي‌كني. خدا ما آدما اين كارو زرنگي مي‌دونيم... آره... زرنگي! چيزي كه واسه تو معني نداره. خدا به اون چيزايي كه وعدش رو دادي فكر مي‌كنم و تنم مي‌لرزه! خدا خيلي بزرگي. نمي‌تونم بفهمم چطوري از پس اين همه كار (كه من يكيش رو هم نمي‌تونم انجام بدم) برمياي...

خدا از همين‌جا بهت ميگم عاشقتم. هنوزم ديوانه‌وار دوست دارم. به اين ماه عزيز قسمت ميدم هوامو داشته باش... مي‌دونم بي‌معرفت شدم، تو به بزرگواري خودت ببخش...»

«از طرف يه فراموشكار...»

(اگه فكر كرديد اين ماه شب 14 هست، اشتباه كرديد! اين چراغ توي پاركه!)

 
پ.ن 1: پر از ريا بود. مي‌دونم... سرزنشم نكنيد. بايد يه جايي مي‌گفتمشون...

پ.ن 2: نماز روزه‌تون قبول...

پ.ن 3: بهترين هديه‌ي زندگيم رو از كسي گرفتم كه اصلا فكرش رو هم نمي‌كردم. يه كتاب ساده! شد بهترين هديه‌ي زندگي من. «روي ماه خداوند را ببوس» هنوز شروعش نكردم. ولي تعريفش رو خيلي شنيده بودم. تو كامپيوتر هم داشتمش، ولي حوصله‌اش رو نمي‌كردم بشينم بخونمش. حالا بگيد از كي گرفتمش... دوست خواهرم كه فقط دو بار ديدمش!

پ.ن 4: وقتي به اين فكر مي‌كنم كه مدرسه‌ها كم‌كم داره شروع ميشه تنم مي‌لرزه! امسال بايد درس بخونم زياد و مي‌ترسم! مي‌ترسم نتونم اوني باشم كه از خودم انتظار داشتم.

پ.ن 5: آسمون اين چند روزه واقعا دلش گرفته! واقعا! هر روز هواي گريه تمام وجودشو گرفته. مثه خودم! گاهي اوقات هم واسه چند دقيقه شروع مي‌كنه به باريدن! مثه خودم! قصه‌ي دردناكيه...

پ.ن 6: توي ادامه مطلب يه سري عكس به اضافه‌ي شعر little girl انريكه رو گذاشتم. اگه بريد و ببينيد ممنون ميشم...

پ.ن 7: چرا مردم نمي‌دونند كه فقط يه بار به دنيا ميان؟

پ.ن 8: واسه مامان‌بزرگ من دعا مي‌كنيد؟

دوستانه‌ها:

شكلات عزيزم، درگذشت پسردايي نازنينت (كاريكاتوريست و عكاس خوب كشورمون) رو بهت تسليت مي‌گم. مطمئن باش اون الان جاش خوبه... اين مائيم كه بايد يه فكري به حال خودمون بكنيم. واسه شادي روحش صلوات...

[...] كاش به خاطر اين ماه مبارك منو مي‌بخشيدي...

توضيحيه (مهم):

بچه‌ها، دوستاي بسيار خوب و مهربونم؛ از نظرايي كه با نهايت مهربونيتون واسم مي‌ديد واقعا ممنونم. هرگز نمي‌تونم جبرانشون كنم. مخصوصا شما هيوا خانوم نازنين. اما من براي جواب دادن نظرا واقعا محدوديت دارم. روزانه بيش‌تر از نيم ساعت نمي‌تونم باشم. اين واسه 300 تا نظر توي هفته خيلي كمه... اونم با سرعت اينترنت ايران. تازه همين مقدار هم كه مي‌شينم كلي مامان بهم غر مي‌زنن. خودم هم چشمام اذيت ميشه. پس به خاطر خودتون كه من شرمنده‌تون نشم، ملاحظه كنيد. اصلا بذاريد من بگم چه‌طوري نظراتتون رو جواب ميدم. من هر روز صفحه‌ي نظرات رو ريلود مي‌كنم و تمامي نظرا رو مي‌خونم. بعد لينك كسي كه نظر ميده رو تويword  كپي مي‌كنم و جوابش رو زيرش مي‌نويسم تا هر وقت آن لاين شدم ذره ذره ثبتشون كنم. اما وقت كم ميارم. تا چند وقت ديگه هم مدارس شروع ميشه. بايد به خاطر درس خوندن يه كم نت رو كم‌تر كنم. گفتم كه امسال امتحان تيزهوشان دارم. پس ازتون تمنا مي‌كنم اگه يه كم دير و زود شد دل‌گير نشيد. باور كنيد سخته واسم جواب دادن اين همه لطف شما كه مي‌دونم با اين نظرا نمي‌تونم جبرانشون كنم....

التماس دعا خيلي زياد... همگيتون رو دوست دارم...

خدانگهدارتون...