به‌نام آموزنده‌ي دانستني‌هاي من...

يادگاري: مي‌دونم برات عجيبه/ اين همه اصرار و خواهش/ اين همه خواستن دستت/ بدون حتي نوازش/ واسه تو گريه و دردم/ مي‌گذري از من و ميري/ اما باز من، بر مي‌گردم/ مي‌دونم برات عجيبه/ من با اون همه غرورم/ پيش همه‌ي بدي‌هام/ چه‌جوري بازم صبورم/ مي‌دونم واست سؤاله/ كه چرا پيشت حقيرم/ دور ميشي منو نبيني/ باز سراغتو مي‌گيرم... مي‌دونم كه خنده‌داره

مي‌دوني چرا هميشه/ من بدهكار تو ميشم/ وقتي نيستي هم يه جوري/ با خيالت راضي ميشم/ مي‌دوني واسه چي از تو/ بد مي‌بينم و مي‌خندم/ تا نبيني گريه‌هامو/ هر دو چشمامو مي‌بندم/ چاره‌اي جز اين ندارم/خون شدي تو رگ‌هام/ مي‌ميرم اگه نباشي/ بي‌تو من، بدجوري تنهام/ مي‌دونم يه روز مي‌فهمي/ روزي كه دنيا رو گشتي/ من چه جوري تو رو خواستم/ تو چه‌جور ازم گذشتي...

سلام! خوبيد؟ نماز، روزه‌هاتون قبول.

اين چند وقته نمي‌دونم چرا رفتم تو mood رضا صادقي! شعر بالاييه رو هم خيلي دوست دارم. علت هم داره كه گذاشتمش! بعدش اين‌كه يه تبريك جانانه بگم بابت باز شدن مدرسه‌ها كه واقعا دل ما را خوش كرد (جون من جدي نگيريد)!

اين‌دفعه اومدم يه ذره خودم حرف بزنم (نيست دفعه‌هاي قبلي ننم ميومد حرف مي‌زد!) نه جدي. يه ذره دلم تنگه... ممكنه از حرفام هيچي نفهميد. شرمنده... اما چون در اين صورت آپم زيادي بي محتوا ميشه، اول يه داستان معركه از نظرآهاري مي‌ذارم. با اين داستان تنم لرزيد...

«عكس خدا در اشك عاشق است»

قطره، دلش دريا مي‌خواست. خيلي وقت بود كه به خدا گفته‌بود.

هر بار خدا مي‌گفت: «از قطره تا دريا راهي‌ست طولاني. راهي از رنج و عشق و صبوري. هر قطره‌ را لياقت دريا نيست.»

قطره عبور كرد و گذشت. قطره پشت سر گذاشت. قطره ايستاد و منجمد شد. قطره روان شد و راه افتاد. قطره از دست داد و به آسمان رفت. و هر بار چيزي از رنج و عشق و صبوري آموخت.

تا روزي كه خدا گفت: «امروز روز توست. روز دريا شدن.» خدا قطره را به دريا رساند. قطره طعم دريا را چشيد. طعم دريا شدن را. اما...

روزي قطره به خدا گفت: «از دريا بزرگ‌تر، آري از دريا بزرگ‌تر هم هست؟»

خدا گفت: «هست.»

قطره گفت: «پس من آن را مي‌خواهم. بزرگ‌ترين را. بي‌نهايت را.»

***

خدا قطره را برداشت و در قلب آدم گذاشت و گفت: «اينجا بي‌نهايت است.»

آدم عاشق بود. دنبال كلمه‌اي مي‌گشت تا عشق را توي آن بريزد. اما هيچ كلمه‌اي توان سنگيني عشق را نداشت. آدم همه‌ي عشقش را توي يك قطره ريخت. قطره از قلب عاشق عبور كرد. و وقتي كه قطره از چشم عاشق چكيد، خدا گفت: «حالا تو بي‌نهايتي. زيرا كه عكس من در اشك عاشق است.»

«آخي... يه تابستون پر از خاطره‌ي ديگه هم رفت. اين دومين تابستون خاطره‌انگيز من بود. تابستون پارسال كه يه جورايي يه زهر شيرين بود! خيلي خوب بود، اما خيلي بد بود! چون من هيچ كاري نتونستم بكنم... وجود يه چيزي آرامش رو كلاً از من صلب (درست نوشتم؟) كرده‌بود. اما از اون طرف اين بي‌آرامشي رو دوست داشتم (خر بودم به عبارتي!).

اما تابستون امسال... فوق‌العاده بود، معركه... هيچي كم نداشت (البته به جز يه چيزايي!). نه! از مسافرت و اينا خبري نبود. از زندگي كردنم لذت بردم. يه جورايي پربارترين تابستون من بود. هيچ تابستوني نشده‌بود كه من اين‌قدر كه حالا درس خوندم، درس بخونم. سه ترم زبان رفتم. كلاس رياضي و فيزيك رفتم. حتي گاهي اوقات سر خود (بدون اجبار) مي‌نشستم رياضي حل مي‌كردم. اين در مورد من عجيب‌ترين مسئله است! بيش‌تر دوستام رو چند بار توي تابستون ديدم. (اين اتفاق كم پيش ميومد.) اما اين وسط جاي يه چيزي (يا بهتر بگم يه كسي) خالي بود.

اصلا بذاريد يه جور ديگه بگم: اين دومين تابستون خوب و پر از دلتنگي من بود! اگه توي زندگي من همه‌چيز هم روبه‌راه باشه، باز من يه دغدغه‌اي دارم كه واسش غصه بخورم. البته يه جمله‌اي هست كه ميگه: «براي زندگي فكر كن ولي غصه نخور» ولي واسه اين‌ يكي خيلي فكر كردم. هيچ راهي نيست. شايد هم باشه. تو زندگيم يه بار با دل و جون سراغ حافظ رفتم، اونم واسه اين مورد. شعرش اميدبخش بود. يعني ممكنه؟

خسته شدم از بس سربسته حرف زدم. خسته شدم از بس تظاهر كردم. توي خونه يه دختر شاد و شنگولم كه مجبوره حتي وقتي بزرگ‌ترين غم‌هاي دنيا رو شونه‌شن بازم بخنده و هيچي بروز نده. توي دوستام من جزء شادترين‌هام! همش هم در حال چرت و پرت گفتنم. اما ته دلم...؟ واقعا همينه؟ توي فاميل يه دختر خيلي مؤدب و با شخصيت. البته به جز با دخترهاي فاميل كه گاهي اوقات مي‌شينيم چرت و پرت ميگيم. تنها جايي كه واسم مي‌مونه همين دنياي مجازيه. كه اونم به خاطر وجود بعضي از دوستان و آشنايان مي‌ترسم همه چيز رو بگم. اما مهم نيست. من خدا رو دارم. هر وقت بخوام مي‌تونم هر چي دلم خواست بهش بگم. اونم قربونش برم به هيچ كس نميگه.

آره من همينم! من يه دختر شاد و شنگولم. هيچي هم نمي‌تونه منو ناراحت كنه (البته به جز اون چيزي كه واسه هميشه منو ناراحت كرده...). من يه دختر شاد و شنگولم. اين‌قدر تكرار مي‌كنم تا بشم همين. هميني كه بودم و بايد بمونم. اجباره.»

پ.ن 1: امسال 4 روز در هفته تا ساعت 3 مدرسه‌ايم. اشتباه نشه! بنده هنوز راهنماييم. تو كف مسئولاي مدرسه‌ي ما بمونيد. ازتون مي‌خوام واسم دعا كنيد. دعا كنيد امسال سال پردردسري نداشته‌باشم و مثه سال اول و دوم كه دو تا از بزرگ‌ترين تهمت‌ها رو بهم زدن، نباشه... من اسمم بد در رفته. كمك....

پ.ن 2: روز امتحان اورالم خونه‌ي مهشاد اينا بودم. در نتيجه امتحان ندادم. در نتيجه نمره‌ام از 80 شروع ميشه! نظرتون چيه؟ راستي ترم بعد رو هم ثبت نام مي‌كنم... نمي‌دونم مي‌خوام چه بلايي سر خودم بيارم! خير سرم يعني امتحان تيزهوشان هم دارم. بقيه كه بهم گفتن قبول ميشي و از اون جايي كه خودم خيلي پرروام ميگم خب آره، قبول ميشم!

پ.ن 3: شايد يه لحظه‌اي ديگه/ فرصت عاشقي بشه/ دوباره يك شانس ديگه/ شانس شقايقي باشه/ شايد يه جايي فرصتي/ لحظه مجالمون بده/ گفتني رو بايد بگم/ گريه اگه امون بده...

پ.ن 4: عشق هديه‌ي خداوند است كه به نشاني همه مي‌فرستد...

پ.ن 5: ماه محبوب با عليخاني قشنگ‌ شد، خيلي... اما مثه ماه عسل پارسال نشد.

پ.ن 6: فهميديد كه فقط يه هفته ديگه از ماه رمضون مونده؟ خدا يعني تونستم؟

پ.ن 7: جيغغغغغغغغغغغغغغغغغغغ! (بي دليل!)

پ.ن 8: خدا گاهي اوقات تو مهربونيت مي‌مونم!

پ.ن 9: روي ماه خداوند را ببوس رو خوندم. در عرض يك روز... عاشقش شدم. محشر بود. كلي هم باهاش گريه كردم. قلعه حيوانات (جورج اورول) رو هم خوندم. يه كتاب كوچيك به اسم حنانه هم خوندم. دارم «ازبه» رضا اميرخاني رو هم مي‌خونم.

پ.ن 10: بازم ريحانه جونم منو دعوت كرده بازي. تو ادامه مطلبه...

دوستانه‌ها:

ديفوونه، تفلدت مبارك. (نميگم منظورم كيه!)

=> ساراي خل من <=  (دوست مدرسه‌ايم رو ميگم) رفته يه وبلاگ زده واسه اون چيزي كه خيلي دوست داره: فوتبال (اووووووق!) بچه‌مون عقده‌اي شد ديگه. رفت وبلاگ زد. دوست داشتيد بريد پيشش. البته هنوز خيلي راهش ننداخته. ولي مي‌ندازه كم كم...

يه تشكر جانانه از كسايي كه واسه پست قبل نظر دادن. همشون هم شرمنده كردن گفتن نمي‌خواد واسه جبران بياي... منم خودم تنم مي‌خاريد همه رو جبران كردم! اما از اين به بعد ديگه نمي‌تونم. حتي ممكنه فقط يه تعداد كمي رو خبر كنم. به بزرگي خودتون ببخشيد.

برم ديگه! اين دفعه آپ خيلي طولاني شد. فكر كنم نخونديدش. اما خب ويجه (همون ويژه) بود ديگه!

التماس دعا خيلي زياد. مخصوصا تو اين شباي باقيمونده. امشب، آخرين شب قدر، منو يادتون نره. واقعا محتاجم.

خدانگهدار همگي...