دختر مشرقی

آمدم یک دم مهمان دل خود باشم!

narges74 — Wed, 04 Nov 2009 07:27:18 GMT

به نام سازنده ی روزهای ویران!

شعرانه

من از جایی سخن گویم که آرامش در آن حکم طلا دارد

سپیدی با سیاهی فرق چندانی میان مردمان آن ندارد

در این جا صحبت از علم و مدرنیته زیاد است

ولی افسوس! پشت این همه فریاد، تحجرها نهان است

محلی که از آن سادگی، آسودگی پر زد

تمام حرف ها را یک معلم با مداد قرمزش خط زد!

زمینی که صدای دسته ی صدها کلاغ، با یک مترسک می شود محکوم

طنین بی کسی ها می رسد تنها به یک بوم

مکانی که در آن حرف از نفس، یک قفس دارد به همراه

میان آسمان آبی روشن، هزاران ناله با هم می شود یک راه

راه، خالی از دم ظلم و ستم می شود راهی به سوی نور

نور را هم نابحقان می کنندش همچو گور!

نرگسی

3/7/1388

سلام! خوبید؟ خوبم! چون که خوبید، خوبم!

خیلی وقته نبودم! می دونم. الانم نمی تونم خیلی باشم! یعنی زیاد نمی تونم کامنت جواب بدم و بیشتر شرمنده تون میشم. درسا زیاده و وقت کم. همین که آپ می کنم هم به خواهش یکی از عزیزترین ها بود.

تو این مدت که نبودم، قصد داشتم یه مدت وبلاگو غیرفعال کنم. یعنی نه آپ کنم و نه کامنت جواب بدم اما فقط تا اسفند. اما یه نفر باعث شد تصمیمم عوض بشه: "محبوبه"!! بالاخره چند روز پیش باهاش صحبت کردم. برام همه چیزو توضیح داد و ازم خواست که وبلاگمو زود به زود آپ کنم و تنها دلیل این که وبلاگو غیرفعال نکردم خواهش اون بود. اگر چند نفر دیگه هم نبودن، کلا وبلاگو بی خیال می شدم. اما عزیزای دیگه ای هم برام هستن. از شمایی هم که تنهام نمی ذارید ممنونم. خیلی زیاد!

رنگ شعر (یا هر چیزی که اسمشو می ذارید) بالا معلوم بود که سبزه! اون وقتی که گفتم، زیرش نوشتم: تقدیم به ایران سبز... و حالا میگم تقدیم به کسایی که امروز قراره ایرانو یکپارچه سبز کنن.

متن جدید ننوشتم و اگه نوشته بودم هم نمی ذاشتم! چون 8م این ماه سالگرد قیصر بود و جا داره که حتما یه متن از اون بذارم.

«خدا در همسایگی ما»

چرا همه ی نقشه های جغرافیای جهان دو قسمت دارند؟

چرا همه چیز به دو قسمت شمالی و جنوبی تقسیم می شود؟

چرا رنگ آسمان در شمال شهر های جهان آبی و در جنوب شهر خاکستری است؟

چرا پرندگان جنوب شهری با بال های وصله دار پرواز می کنند؟

چرا بهار در جنوب شهرهای جهان زرد است؟

چرا برف در جنوب شهرهای جهان سیاه است؟

چرا مگس های شمال شهر زباله های بهداشتی و بسته بندی شده می خورند؟

چرا پشه های شمال شهر اگر به زباله های جنوب شهر دست بزنند مسموم می شوند؟

چرا گربه های شمال شهر شیر پاستوریزه می خورند؟

چرا بچه های شمال شهر وقتی فوتبال بازی می کنند، گل های تازه و رنگارنگ به یکدیگر می زنند؟

چرا دنیای بچه های جنوب شهر جهان سیاه و سفید است؟

چرا دنیای بچه های شمال شهر جهان رنگی است: سفره های رنگین، خواب های رنگین، لباس های رنگی، فیلم های رنگی؟

مگر خون آن ها رنگین تر است؟

چرا بعضی ها در شمال جهان به دنیا می آیند؟ در شمال گهواره می خوابند؟ در شمال میز می نشینند؟ شمال غذا را می خورند؟ قطب شمالی میوه را گاز می زنند و قطب جنوبی آن را دور می ریزند؟

در شمال جهان زندگی می کنند؟ و وصیت می کنند که آن ها را در شمال قبرستان به خاک بسپارند؟

اگر شمال بهتر است، چرا جهت قبله به سمت جنوب است؟

چرا خدا خانه خود را در جهت جنوب جهان ساخته است؟

من به سمت جنوب نماز می خوانم.

خدا در همسایگی ماست.

خدا در همه جا هست! خدا باید در همه جا باشد!

خوبی هم در همه جا هست؛ هم در شمال، هم در جنوب! و خوب است که خوبی در همه جا هم خوب باشد، خوب خوب! چه در شمال، چه در جنوب!

من این نقشه ها را قبول ندارم. من این خط و خط کشی ها را قبول ندارم.

اصلا کدام شهر؟ کدام شمال؟ کدام جنوب؟

آیا اگر ما از جای دیگری نگاه کنیم، جایی بالاتر، بالاتر از مرزها و جهت های جغرافیا، همه چیز جا به جا نمی شود؟

چه کسی این نقشه ها را برای ما کشیده است؟

وقتی که باران بهاری ببارد، همه ی نقشه های کاغذی را خراب می کند و همه ی این نقشه ها را نقش بر آب می کند. می گویید: نه؟ ببینید! این خط و این هم نشان!

از کتاب بی بال پریدن – زنده یاد قیصر امین پور

پ.ن 1: روحش شاد و یادش گرامی!

پ.ن 2: عیدتون با تأخیر مبارک. من هنوز در کف این تصادف تاریخ با هشتمین امامم! برام خیلی عجیبه!

پ.ن 3: یک هفته ی تمام کل مدرسه مون تعطیل شد. از خوش حالی ترکیدیم! البته اینا قصد اصلیشون این بود که 13 آبان مدرسه رو تعطیل کنن. چون بچه ها تمام در و دیوارو تیک سبز زده بودن و کلی چیز نوشته بودن که مسئولا به زور پاکشون کردن!

پ.ن 4: هنوز هیچی نشده تقریبا تمام معلما یا امتحان گرفتن یا قصد امتحان گرفتن دارن. حالشون خوب نیس!

پ.ن 5: میشه هیچ چیزو ندید/ فقط نگاه کرد/ روزای مقدس و خوب فدا کرد/ اما عشق فریاد یک درد عمیقه/ دوای عشقو نمیشه بی صدا کرد... حق داری عزیز دلم! حق داری...

پ.ن مربوط به پ.ن 5: منظور از "عزیز دلم" محبوبه س! نه کس دیگه ای!

پ.ن 6: مدرسه به آدم وقت خوندن یه جلد کتابو هم نمیده. آدم سر مجله ی هفتگیشم می مونه! تازه جالبه که کتابخونه ی وزین مدرسه ی ما رمان و کتاب داستان نداره!!!! یه وقت بچه ها به چیز دیگه ای به جز درس فک نکنن!

پ.ن 7: حرف بزن، حرف بزن سال هاست/ تشنه ی یک صحبت طولانی ام... (با یاد صدای بی نظیر مرحوم ناصر عبداللهی)

پ.ن 8: هوای اصفهان یه هفته ای حالی به حالی بود. دائم گرفته بود! اما دیروز از صبح تا شب داشت بارون میومد! خیلی خوشگل بود...

پ.ن 9: مسئولان محترم زحمت کشیدن حالا که دیگه زمین کشاورزا نابود شد آب زاینده رودو باز کردن. وای نمی دونین این چند وقتی که آب نداشت، چه قد بد بود... آدم از بغلش که رد می شد، می خواست بشینه زار زار گریه کنه...

پ.ن 10: به آدمای اطرافت که کمتر توجه کنی، کمتر حرص می خوری! کشف جدید من بود!

پ.ن 11: کشف جدیدترم این بود که هر چی به دکل ایرانسل نزدیک تر باشی، کم تر خط میده! چون دکل ایرانسل سر کوچمونه دارم میگم!

کتابانه

دستور زبان عشق/ قیصر امین پور/ انتشارات مروارید

آخرین کتاب مرحوم قیصر. به احتمال زیاد بیشترتون خوندینش. شعرهای محشرش منو همیشه می برد به یه دنیای دیگه...

خوش باشید. خوش بگذرونید. آنفولانزا نگیرید!

خدانگهدار...

قالب نو مبارک؟ از قالبای این سایته خوشم اومد! گفتم محض تنوع یکیشو بذارم!

You came to me!

narges74 — Sat, 19 Sep 2009 20:11:18 GMT

به نام او که وجودش عید است...

شعرانه:

بیا

تا پیدا شم

تو باش تا من باشم

هنوز

می شینم به هوای دیدن تو

تو با

این دل کندن کجا

رفتی بی من بگو

نزدیکم به شب رسیدن تو

***

بیا

که رها شم از این همه درد

که صدا شم از این شب سرد

که تموم بشه فاصله ها

بیا

که من از تو خسته ترم

که من از من بی خبرم

به هوای خونه بیا

تا پیدا شم

نذار

تنها وا شم

هنوز

می شینم به هوای دیدن تو

تو شب رسیدن تو...

تیتراژ ماه عسل امسال با صدای مهدی یراحی

سلاااااااااااااام! نماز و روزه و طاعات و خلاصه همه چی قبول! خوبید؟ خوبم! کلا همه چی خوبه. داره خوش می گذره!

متن زیر رو بعد از سه ماه دست به قلم نشدن، نوشتم. انتظار زیادی ازش نداشته باشید!

قاصدک

آرام بود و در دلش هیاهوی رفتن موج می زد.

آن قدر دلش هوای رفتن داشت که با بادی کوچک مسافتی طولانی می پیمود.

تا چشمت به او می افتاد، برق شادی چشمانت را روشن می کرد.

لبخندی نامحسوس روی لبت می نشست و می دویدی به سویش...

آرام به طرفش می رفتی که نکند با حرکت تو از زمین برخیزد و ذوق سرشار تو را کور کند.

دستت را آرام روی سرش می گذاشتی.

دست دیگرت به کمک می آمد و دو دستت با هم بلندش می کردند.

دستانت آرام او را احاطه کرده بودند که روح لطیفش را خدشه دار نکنند.

نرم نرمک لای دستانت را باز می کردی و با شادی نگاهت را به او می دوختی...

قاصدک اما هوای رفتن داشت! با دمی از دستت بیرون می جست و تو به دنبالش می رفتی و می خندیدی.

تو می دویدی و قاصدک می دوید.

تو می دویدی و قاصدک می رسید! می رسید به آسمان...

و اشک تمام حجم چشمانت را پر می کرد. قاصدکت رفت و تو ماندی...

این بار هم قاصدک بازی را برد. ولی تو امید داشتی... شاید باری دیگر...

کودکی بود و بازی با قاصدک...

کودکی بود و زمین خوردن...

کودکی بود و امید...

کودکی بود و سادگی!

«نرگسی»

حرف دل

"خدایا! هر چی میدی شکرت؛ هر چی می گیری شکرت!"*

مهربونم؛ یه روزی «محبوبه» رو یه جورایی از آسمون برام فرستادی... شده بودم یه عاشق تمام عیار به خاطر وجودش! تو هر موضوعی یه جمله از حرفاش میومد و قاطی حرفام می شد. شعر سهراب گوشه ی وبلاگش یادم نمیره... هنوزم که هنوزه گوشه ی کتابام جا می گیره:«ساده باشیم، ساده باشیم/ چه در باجه ی بانک/ چه در زیر درخت...» به خاطر وجودش و عشق دیدنش (کنار دو تا دلیل دیگه) پدر بیچاره مو مجبور کردم. مجبورش کردم بکوبیم بریم تهران تا ببینمش. صبح برسیم تهران و ظهر هم راه بیفتیم... اگه می دونستم، اگه می دونستم دو روز قبل از دیدارم باهاش نیمه ی گمشده شو پیدا کرده و داره «عاشق» میشه، حداقل یه خدافظی دل چسب ازش می کردم. اگه می دونستم اول تیر آخرین مکالمه مو باهاش دارم، یه کم بیشتر باهاش حرف می زدم. گور پدر قبض گوشی! اگه می دونستم یه ماه بعدش میاد و داستان عاشقی دو ماهه شو برام تعریف می کنه و میگه قصد ازدواج دارم، بیش تر از بودن باهاش لذت می بردم. اگه می دونستم یه کتاب شازده کوچولو و یه کارت تبریک واسه روز تولدم، اولین و آخرین چیزیه که ازش می گیرم، بیش تر ازش تشکر می کردم. محبوبه خانوم! محبوبه خانومی که دیگه به خاطر وجود جنس مذکر نت نمیای، امشب شب عیده. عید فطر... تو داری با عشقت شبتو زیر بارون جشن می گیری و من این جا به خاطر نبودنت اشک می ریزم. اشک می ریزم و بغض داره خفه م می کنه... کی بود که اول شازده کوچولو واسم نوشته بود: "هزار بار ممنون از دوستیت"؟!! کی بود که همیشه می گفت "ممنون دوستمی!"؟! کی بود می گفت "همیشه دوستم بمون"؟!! تو بودی؟ تو بودی محبوبه خانوم؟ تو بودی عروس آینده؟ تو بودی که دلت غش می رفت واسه بارون تند که دستتو سفت بکنی ته جیبت و فقط و فقط از صدا و عطر بارون نهایت لذتو ببری؟ تو بودی که می مردی واسه موش آب کشیده شدن؟ فک نکنم اینا دیگه با خصوصیات الآنت جور در بیاد. خانوم شدی! داری عروس میشی! این کارا افت داره واسه شما... زنگ زدن به دوست نتی 14 ساله ت واست افت داره... خدا می دونه چه شبایی که اشک ریختم و گفتم فردا زنگ می زنم و اون روی سگمو بهت نشون میدم... نشون میدم نرگس همیشه اون خوب خوبه ای که فک می کنی نیس. وقتی جوش بیاره نه خودشو می شناسه، نه طرفشو! صبح که شد، دلم نیومد... گفتم بذا همون خاطره های خوش (اگه چیزی برات باقی مونده) تو ذهنش باشه... بذا دست کاریش نکنم! اون موقعی که اومدی تو زندگیم 16 سالت بود. تازه داشتی می رفتی تو 17 سال. یادته؟ نمایشنامه ی "دخترک اسفندماهی" رو یادته؟ "قطره کوچولو" رو یادته که تو بودی؟ الان تو 19 سالی... اون موقع وبلاگت 1 سال و نیمه بود. چی می شد می موندی و 4 سالگی وبلاگتو جشن می گرفتی؟ چی می شد تا آبان صبر می کردی؟ صبر می کردی که "تا بی نهایت"ت اگه رنگ بی نهایتو ندید، 4 سالگی رو ببینه... اون روزی که برام تعریف کردی که جریان چیه، یه روزو فقط گریه کردم. همه بهم می خندیدن! مهشاد می گفت: "خب حالا مگه می خواد از نت بره؟!!! ازدواج می کنه یه عروسیم میفتیم!" هیشکی نمی دونست بدون تو نمی تونم! هیشکی نمی دونست خاطرات خوب بین من و تو رو... چی میشد اون روز اون 18 تا نظرو نمی دادی؟!!! نمی دادی که فک نکنم اعجوبه ای! فک نکنم از آسمون افتادی! وقتی از روی ندید بدید بودنم با اولین نظرت یه جورایی دعوا راه انداختم، چی میشد مثه بقیه رفتار می کردی و می گفتی "به جهنم! دیگه نمیام!" اگه این کارو می کردی کم تر ازت ناراحت می شدم. چرا محبوبه؟ چرا "منو گذاشتی رفتی/ توی روزگار وحشی"؟ چرا گذاشتی تنها شم؟ چرا گذاشتی هزاران فکر ناجور به سرم بزنه؟ چرا نامهربون بودی؟ چرا نیمه راه بودی؟ دیگه... دوست... ندارم... این روزا بیشتر از هر چیزی دلم برای "تو" تنگه! «از خویش می روم که تو با خود بیاری ام!*»

بارونو دوست دارم هنوز

چون تو رو یادم میاره

حس می کنم پیش منی

وقتی که بارون می باره

بارونو دوس دارم هنوز

بدون چتر و سرپناه

وقتی که حرفای دلم

جا می گیرن توی یه آه...

* 1: دیالوگ پدر ارمیا در کتاب "ارمیا" از رضا امیرخانی

* 2: زنده یاد قیصر امین پور...

پ.ن 1: عید فطرتون مبارک زیادتا!

پ.ن 2: پیش پیش باز شدن مدارس هم مبارک و یا تسلیت (میل خودتونه)! انشاا... که سال تحصیلی خوبی رو شروع کنیم و یه عالمه 20 بگیریم!

پ.ن مربوط به پ.ن 2: کلاس بندیامون اومد. ای کاش نمیومد. به بدترین شکل ممکن تیکه پاره کردن گروهمونو! یه روزو هممون عزا گرفته بودیم. البته خدا رو شکر کسی رو تک ننداختن، ولی خب... رفیق فابریکا رو تقریبا از هم جدا کردن! مثه من و سمیرا. یا سارا و شمیم...

پ.ن 3: شب های احیا امسال خیلی خوب بود. خیلی... انصافا اسم خیلیاتونم به زبون آوردم. انشاا... که شمام دعا کرده باشید.

پ.ن 4: خیلی خوب شد که تونستیم سه تا ختم رو کامل کنیم. البته جا داره از آقا مسعود (وبلاگ سرمایه ی عمر) تشکر کنم. چون یه تعداد زیادی از جزئا رو ایشون برداشتن و به کامل شدن ختم خیلی کمک کردن. اجر همه تون با خدا...

پ.ن 5: این تابستون حدود 20 عنوان رمان و کتاب خوندم. در کنار مجله ی هفتگیم "همشهری جوان"! خیلی خوب بود.

پ.ن 6: تابستون خوبی بود! خدا یه عالمه چیز ازم گرفت. کلی حرص خوردم! عوضش کلی چیز بهم داد. آدم شدم!

پ.ن 7: زبان ترم بعد سه روز در هفته ثبت نام کردم! زدم به سیم آخر! آخه همه میرن. گفتم مگه من یه وریم که نرم؟!

پ.ن 8: با آخر "پنجمین خورشید" حال کردم و دلم شدیدا جیلیز ویلیز کرد! شما چی؟!

پ.ن 9: تلافی کلاس بندیای افتضمون، سه شنبه بعد از برنامه ی مدرسه واسه سال اولیا می خوایم بریم سینما و به قولی صفاسیتی! فقط هنوز نمی دونیم چه فیلمی. کسی تجربه ای داره که بتونه راهنمایی کنه؟!!

پ.ن 10: با ماه عسل امسال حال کردم شدیدا! خیلی خوب بود. علیخانی، مهمونای ماه عسل و همه و همه رو دوس دارم...

پ.ن 11: مهربون! فقط مثه پارسال کمک کن. توکل به خودت...

کتابانه

حکایت عشقی بی قاف، بی شین، بی نقطه / مصطفی مستور/ نشر چشمه

یه مجموعه داستان کوتاه که تقریبا مرتبط با همن از لحاظ موضوع. بیشتر هم روی عشق متمرکز شدن. آخرین داستانش این قدر به دل من نشست که عینهو دیوونه ها نشستم تایپش کردم! تو ادامه مطلب می ذارمش. من که خیلی باهاش حال کردم!

خوش باشید...

یا علی...

الان فهمیدم محبوبه وبلاگشو هم پاک کرده. این یه موردو دیگه واقعا نمی تونم باور کنم. مگه میشه؟

ان هذا القرآن یهدی للتی هی اقوم...

narges74 — Fri, 14 Aug 2009 08:13:18 GMT

به نام خدای قرآن...

سلام! پارسال فاطمه جون (دوست خوب نتیم) یه کاری کرد که حسابی به دل من نشست. امسال خودش گرفتاره و فک نکنم بتونه دوباره این کارو بکنه.

طرح ختم دسته جمعی قرآن کریم تو دنیای مجازی!

طرح این جوریه که از اول تا آخر ماه رمضون هر کس یه جزء (یا بیشتر) از قرآن رو انتخاب می کنه و می خونه. لطفا هر کدومتون که می خواید شرکت کنید، جزء یا جزءایی رو که دوس دارید بخونید، توی صفحه ی نظرات بنویسید. منم سعی می کنم جزءای انتخاب شده رو زود به زود به پست اضافه کنم که یه جزء دو بار انتخاب نشه. ختم اول می خوام واسه دل خودتون و حاجاتتون باشه. اگه کمک کنید و بتونیم به دو تا ختم برسونیمش، تقدیمش می کنیم به آقا امام زمان (عج). می تونید هم بگید مثلا فلان جزء رو برای ختم اول و یکی دیگه رو برا ختم دوم انتخاب می کنم. لطف کنید حمایت کنید تا انشالله بتونیم یه کار خیلی خوبو با هم انجام بدیم. فقط خواهشا اگه کسی جزءی رو انتخاب می کنه، خودشو مسئول بدونه. هر جوری که شده تا آخر ماه رمضون بخونه. حالا یا خودش یا یکی از اعضای خانواده ش. ما فقط می خوایم ختم ناقص نشه.

نظرات این پست تأییدیه. توی این پست فقط شماره ی جزء مورد نظرتون رو بنویسید که بعدا من با اسم خودتون توی پست اضافه می کنم. نظرات دیگه رو تو پست پایین بدید. یعنی نظراتی که جزء رو توش ننوشته باشید، تأیید نمیشن. ولی می تونین مثلا در مورد این طرح نظر بدید. بقیه ی نظرات خواهشا در پست پایین.

خودم لطف کردم و از ختم اول جزء 29 و 30 رو انتخاب کردم! نخندید خب! سختمه! اگه از ختم دوم استقبال بشه، جزء یک رو برمی دارم. خواهشا حمایت کنید...

بعضی از دوستان بودن که جزءی رو انتخاب کرده بودن که قبلا انتخاب شده بود. تقصیری هم نداشتن. به خاطر تاییدی بودن نظرات و عدم نمایششون بود. حالا من به خودشون اطلاع میدم و اسم کسی رو که زودتر جزء رو انتخاب کرده می نویسم.

راستی! ببخشید من اسماتونو بدون پیشوند می نویسم. شرمنده...

ختم اول (برای حاجات):

جزء اول: مسعود (وبلاگ سرمایه ی عمر)

جزء 2: مسعود (وبلاگ سرمایه ی عمر)

جزء 3: زهرا (وبلاگ تک سفر)

جزء 4: ریحانه (وبلاگ کلبه نقاشی های ریحانه)

جزء 5: مسعود (وبلاگ سرمایه ی عمر)

جزء 6: مسعود (وبلاگ سرمایه ی عمر)

جزء 7: سارا (دوستم)

جزء 8: سمیرا (دوستم)

جزء 9: سارا (دوستم)

جزء 10: حمید (وبلاگ اشعار فاطمی)

جزء 11: نیوشا (وبلاگ آواره واژه ها)

جزء 12: مهدی (وبلاگ عشق صورتی)

جزء 13: زهرا نیکورفتار (فرشته آسمانی)

جزء 14: مهدی (وبلاگ عشق صورتی)

جزء 15: زهرا نیکورفتار (فرشته آسمانی)

جزء 16: سارا (وبلاگ سراب عشق)

جزء 17: سارا (وبلاگ سراب عشق)

جزء 18: سارا (وبلاگ سراب عشق)

جزء 19: فاطی (دوستم)

جزء 20: فاطی (دوستم)

جزء 21: گلبهار (دوستم)

جزء 22: سارا (وبلاگ پاتوق جوونی)

جزء 23: ابر کبود (وبلاگ اشک های مکتوب)

جزء 24: ابرکبود (وبلاگ اشک های مکتوب)

جزء 25: نفس (وبلاگ ردی از نفس)

جزء 26: امین گلاب (از وبلاگ شهر فرنگ)

جزء 27: امین گلاب (وبلاگ شهر فرنگ)

جزء 28: ابر کبود (وبلاگ اشک های مکتوب)

جزء 29: خودم

جزء 30: خودم

ختم دوم (تقدیم به صاحب الزمان (عج)):

جزء اول: خودم

جزء 2: زهرا (وبلاگ تک سفر)

جزء 3: مهدی (وبلاگ عشق صورتی)

جزء 4: مهسا (دوستم)

جزء 5: مهسا (دوستم)

جزء 6: نیوشا (وبلاگ آواره واژه ها)

جزء 7: مسعود (وبلاگ سرمایه ی عمر)

جزء 8: مسعود (وبلاگ سرمایه ی عمر)

جزء 9: مسعود (وبلاگ سرمایه ی عمر)

جزء 10: مسعود (وبلاگ سرمایه ی عمر)

جزء 11: زهرا نیکورفتار (فرشته آسمانی)

جزء 12: مهدی (وبلاگ عشق صورتی)

جزء 13: حسین ریحانی (وبلاگ در انتظار غروب)

جزء 14: سارا (دوستم)

جزء 15: نفس (وبلاگ ردی از نفس)

جزء 16: فاطی (دوستم)

جزء 17: فاطی (دوستم)

جزء 18: سارا (دوستم)

جزء 19: سارا (وبلاگ سراب عشق)

جزء 20: سارا (وبلاگ سراب عشق)

جزء 21: گلبهار (دوستم)

جزء 22: سمیرا (دوستم)

جزء 23: سمیرا (دوستم)

جزء 24: سمیرا (دوستم)

جزء 25: سمیرا (دوستم)

جزء 26: امین گلاب (وبلاگ شهر فرنگ)

جزء 27: امین گلاب (وبلاگ شهر فرنگ)

جزء 28: استاد هاشمی زاده

جزء 29: استاد هاشمی زاده

جزء 30: استاد هاشمی زاده

ختم سوم (تقدیم به امام حسین علیه السلام):

جزء اول: شادی (وبلاگ خط خطی های من)

جزء 2: شادی (وبلاگ خط خطی های من)

جزء 3: رضا (دوست مهدی)

جزء 4: رضا (دوست مهدی)

جزء 5: فاطمه (دوستم)

جزء 6: فاطمه (دوستم)

جزء 7: نگار (وبلاگ زیر درخت آرزو)

جزء 8: مهدی (وبلاگ عشق صورتی)

جزء 9: فاطی (دوستم)

جزء 10: فاطی (دوستم)

جزء 11: مهدی (وبلاگ عشق صورتی)

جزء 12: مسعود (وبلاگ سرمایه ی عمر)

جزء 13: مهشاد (وبلاگ عشق گمشده ی من)

جزء 14: مهشاد (وبلاگ عشق گمشده ی من)

جزء 15: مسعود (وبلاگ سرمایه ی عمر)

جزء 16: مسعود (وبلاگ سرمایه ی عمر)

جزء 17: مسعود (وبلاگ سرمایه ی عمر)

جزء 18: محیا (وبلاگ یه خونه مجازی)

جزء 19: مسعود (وبلاگ سرمایه ی عمر)

جزء 20: مسعود (وبلاگ سرمایه ی عمر)

جزء 21: مسعود (وبلاگ سرمایه ی عمر)

جزء 22: مسعود (وبلاگ سرمایه ی عمر)

جزء 23: سمیرا (دوستم)

جزء 24: سمیرا (دوستم)

جزء 25: مسعود (وبلاگ سرمایه ی عمر)

جزء 26: ملی (وبلاگ چه غریبانه شکستم)

جزء 27: ملی (وبلاگ چه غریبانه شکستم)

جزء 28: خودم

جزء 29: فرزانه (وبلاگ غروب آفتاب)

جزء 30: فرزانه (وبلاگ غروب آفتاب)

التماس دعا...

خدانگهدار...

ختم اول و دوم تکمیل شد. ممنون از همگی...

ختم سوم رو به دلیل درخواستتون می ذارم. تقدیمش می کنیم به امام حسین علیه السلام. فقط حمایت کنید که رو هوا نمونه!

ختم سوم هم تکمیل شد. خدا رو شکر...

شب سیاه قصه را، هوای تو سحر کند!

narges74 — Sat, 08 Aug 2009 09:10:18 GMT

به نام خدای مهدی (عج)...

شعرانه:

با همه‌ی لحن خوش‌آوائیم

در به‌در کوچه‌ی تنهایی‌ام

ای دو سه تا کوچه زما دورتر

نغمه‌ی تو از همه پرشورتر

کاش که این فاصله را کم کنی

محنت این قافله را کم کنی

کاش که همسایه‌ی ما می‌شدی

مایه‌ی آسایه‌ی ما می‌شدی

هر که به دیدار تو نائل شود

یک‌شبه حلّال مسائل شود

دوش مرا حال خوشی دست داد

سینه‌ی ما را عطشی دست

نام تو بردم، لبم آتش گرفت

شعله به دامان سیاوش گرفت

نام تو آرامه‌ی جان من است

نامه‌ی تو خطّ امان من است

ای نگهت خواستگه آفتاب

بر من ظلمت‌زده یک شب بتاب

پرده برانداز ز چشم ترم

تا بتوانم به رخت بنگرم

ای نفست یار و مددکار ما

کی و کجا وعده‌ی دیدار ما…

دل مستمندم ای جان به لبت نیاز دارد

به هوای دیدن تو هوس حجاز دارد

به مکّه آمدم ای عشق تا تو را بینم

تویی که نقطه‌ی عطفی به اوج آیینم

کدام گوشه‌ی مشعر، کدام کنج منا

به شوق وصل تو در انتظار بنشینم

روا مباد که بر بنده‌ات نظر نکنی

روا مباد که ارباب جز تو بگزینم

چو رو کنی به رهت، درد و رنج نشناسیم

ز لطف روی تو دست از ترنج نشناسیم

مرحوم محمدرضا آغاسی

سلااااااااااااام! خوب بیدین؟ خش بیدین؟! منم خوووووووووووووووووووووبم! حالم خوب بود این چند روز. منتها گذاشتم نیمه شعبان آپ کنم که متاسفانه یه روز عقب افتاد... شما فک کنین دیروزه!

این چند وقته خیلیاتونو نگران کردم. واقعا ببخشید. اما خب... یه چیزایی پیش اومده بود که مخ منو وادار به سوت کشیدن کرده بود! هیچ راهی هم براشون پیدا نمی کردم. یعنی از دست من کاری ساخته نبود. این جوری شد که یه ذره زد به سرم! یه روز ظهر ساعت 1 خوابیدم تا 5 بعدازظهر! بعد بیدار شدم دیدم چه جالب! کلی انرژی دارم!

به علت این مناسبت اخیر یه متن از خودم میذارم. مذهبیه ولی ربطی به امام زمان (عج) نداره.

«زیارت (مهشد مقدس)»

یادم نمی رود آن روزی را که برای زیارت تو و علاج دردهایم به شهرت آمدم.

آن گاه که گنبد طلایی و پرشکوهت را پس از سه سال دیدم و اشک در چشمانم حلقه زد.

آن دم که اذن دخول خواندم و عاجزانه به پایت افتادم که به من اجازه ی ورود دهی.

آن هنگام که ضریح طلایی و عاشقانت را دیدم که چه زیبا به دورت ایستاده اند و التماس می کنند.

آن وقتی که رو به روی ضریحت ایستادم و برای عزیزانم نماز خواندم.

آن گاه که دعا کردم و دعا کردم و اشک امانم را برید.

آن لحظه که عاشق کوچکی را دیدم که آرام آرام اشک می ریخت.

آن ساعتی که تو بعد از مدت ها هیاهوی ذهنی، آرام جانم شدی.

راستی! آقای من! تو چه در وجودت داری که همه ی جهانیان برای دیدن حرمت ثانیه شماری می کنند؟

تا به حال پاسخ چند مریض لاعلاج که خود را به پنجره فولادت بسته اند، داده ای؟

هر چه باشد تو از نسل پیغمبری و دیدن حرمت آرزوی هر انسانی است. باشد که بار دیگر به بارگاه مطهرت آیم و تو درمان دردهایم شوی...

پ.ن 1: میلاد نور مبارک...

پ.ن 2: خدایا کمک کن اشتباه نکرده باشم. خدایا! کمک کن اشتباه نکرده باشه!

پ.ن 3: من و دوستام امسال زده به سرمون! دو هفته یه بار بیرون تلپیم! امسال 5 بار سینما رفتم! یا با دوستای خودم یا با دوستای خواهرم. واسه «پسرتهرانی» حدود 30 نفر آدم جمع کرده بودم! خیلی باحال بود. سینما رو قرق کردیم. قصد داریم بازم بریم. فقط موندیم بین این همه فیلم: دلخون، کیش و مات، بی پولی، پستچی سه بار در نمی زند. اگه کسی یکی از فیلما رو دیده لطفا اطلاع بده و بگه قشنگ بوده یا نه...

پ.ن 4: تعداد کتابایی که رو میزمه و نخوندم داره افزایش پیدا می کنه! یه سریشونم از ایناس که دل آدم قیلی ویلی (!) میره واسه خوندنشون!

پ.ن 5: خطاب به دوست: بیا برگرد تا خونه، از عادتت سیر نشده!

پ.ن 6: کاش قول نمی دادیم، یا اگه میدادیم، بهش عمل می کردیم...

پ.ن 7: زبان ترم قبلم افتضاح شد. از بس امتحان فاینالش سخت بود... میدترم این ترم هم خیلی آسون بود. ولی من گند زدم! دارم در مورد ترم بعدی فکر می کنم! تو ماه رمضونه. تو برق آفتاب و 2 ساعته! پدرم در میاد. ولی برا اینکه عقب نیفتم میرم.

پ.ن 8: خوبه ها! آدم همین طوری بشینه پا کامپیوتر تا هر وقت که دلش می خواد بازی کنه! این سیمز بدجوری اعتیاد آوره!

پ.ن 9: نصف تابستون رفته و من هیچ کاری نکردم. یعنی اون کارایی رو که باید می کردم...

پ.ن 10: دعا کنید کلاس بندیای دبیرستان تغییر نکنه (امکانش هست). من بدون 9 تاییا می میرم...

پ.ن 11: دوستان می تونید خوش حال باشید! بختک افتاده به جونم! جدی می گما. برای بار سوم! برید تو ویکی پدیا سرچ کنید: بختک یا فلج خواب. اطلاعات جالبی بهتون میده!

کتابانه

روی ماه خدواند را ببوس/ مصطفی مستور/ انتشارات مرکزی

توضیح: یه کتاب برای رسیدن به وجود خدا در قالب زندگی روزمره! همین! اگه نخوندید، حتما بخونید که از دستتون نره.

دوستون دارم. التماس دعا.

بازم عیدتون مبارک...

خدانگهدار...

باید برم...

narges74 — Thu, 30 Jul 2009 07:25:18 GMT

با عرض معذرت. یه مدت بی خیال من شید تا من ببینم حالم میاد سر جا یا نه... (تو مسنجر هستم البته!)

تشکرات فراوان از سارای نازنینم و شکلات شورم (تنهام نذار عزیزم!)

کامنت ها رو باز می ذارم. ولی چون کامنتی جواب داده نمیشه، به خاطر خودتون میگم کامنت نذارید. البته بازم هر جور راحتید. ولی به هیچ وجه دل و دماغ کامنت جواب دادن ندارم. مرسی از محبتتون.

دوستون دارم. ببخشید...

در میکده هم خدای بینی، با مرد خدا اگر نشینی!

narges74 — Wed, 15 Jul 2009 10:22:18 GMT

به نام آرام جان...

شعرانه:

دنگ دنگ

آي بيا پهلوان، وارد ميدان بشو

نوبتت آخر رسيد...

معرکه کشتي تو با خداست

اين طرف گود منم يک تنه،

آن طرف گود خدا با همه

زور خدا از همه کس بيشتر

زور من از مورچه هم کمتر است

آخرش او مي برد

او که خودش داور است

بازوي من را گرفت

برد هوا، زد زمين

خرد شدم اين چنين...

آخر بازي ولي،

گفت: بيا

جايزه بازي و بازندگي

يک دل محکم تر است

يک زره آهني

پاشو تنت کن ولي،

باز نبينم که زود

زير غمم بشکني...!

عرفان نظر آهاري

سلااااااااااااام! اومدم تار عنکبوت های دور وبلاگو جمع کنم! خوبید؟

این چند وقت دلم به پست گذاشتن نمی رفت. یعنی اصلا دلم به نوشتن نمی رفت (هنوزم نمیره). واسه همین این دفعه هیچی از خودم نگذاشتم. شعر بالا که مال نظرآهاری بود و متن پایین هم از قیصر امین پور. اما متن رو بی دلیل نگذاشتم. از اون جایی که شدم خوره ی کتاب و همین طور روز تا شب دارم کتاب می جوم، گفتم یه متنی بذارم که به کتاب هم ربط داشته باشه! خیلی متن جالبیه. باید روش فک کنی تا بفهمی چیو می خواد بفهمونه.

«آدم ها مثل کتاب ها هستند»

بعضی از آدم ها جلد زرکوب دارند. بعضی جلد سخت و ضخیم و بعضی جلد نازک. بعضی سیمی و فنری هستند. بعضی اصلا جلد ندارند.

بعضی از آدم ها با کاغذ کاهی چاپ می شوند و بعضی با کاغذ خارجی.

بعضی از آدم ها ترجمه شده اند.

بعضی از آدم ها تجدید چاپ می شوند و بعضی از آدم ها فتوکپی یا رونوشت آدم های دیگرند.

بعضی از آدم ها با حروف سیاه چاپ می شوند و بعضی از آدم ها صفحات رنگی داند.

بعضی از آدم ها عنوان و تیتر دارند. فهرست دارند و روی پیشانی بعضی از آدم ها نوشته اند:

حق هرگونه استفاده ممنوع و محفوظ است.

بعضی از آدم ها قیمت روی جلد دارند. بعضی از آدم ها با چند درصد تخفیف به فروش می رسند و بعضی از آدم ها بعد از فروش پس گرفته نمی شوند.

بعضی از آدم ها را باید جلد گرفت، بعضی از آدم ها جیبی هستند و می شود آن ها را توی جیب گذاشت، بعضی از آدم ها را می توان در کیف مدرسه گذاشت.

بعضی از آدم ها نمایشنامه اند و در چند پرده نوشته می شوند. بعضی از آدم ها فقط جدول سرگرمی و معما دارند و بعضی از آدم ها فقط معلومات عمومی هستند.

بعضی از آدم ها خط خوردگی دارند و بعضی از آدم ها غلط چاپی دارند. بعضی از آدم ها زیادی غلط دارند و بعضی غلط های زیادی!

از روی بعضی از آدم ها باید مشق نوشت و از روی بعضی از آدم ها باید جریمه نوشت. و با بعضی آدم ها هیچ وقت تکلیف ما روشن نیست.

بعضی از آدم ها را باید چندین بار بخوانیم تا معنی آن ها را بفهمیم و بعضی از آدم ها را باید نخوانده دور انداخت.

بعضی از آدم ها قصه هایی هستند که مخصوص نوجوانان نوشته می شوند و بعضی مخصوص بزرگسالان.

بعضی از آدم هایی که مخصوص نوجوانان نوشته می شوند خیلی کودکانه و سطحی هستند. این جور آدم ها وقتی با بچه ها حرف می زنند، هی دهنشان را غنچه می کنند، هی زور می زنند و کلمات را کج و کوله می کنند. آن ها به جای این که مثل «بچه ی آدم» حرف بزنند، بچگانه حرف می زنند و ادای بچه ها را در می آورند.

از کتاب بی بال پریدن از زنده یاد قیصر امین پور

پ.ن 1: این قد جذب کتاب خوندن شدم که همشهری جوانو هم ول کردم. از اول هفته حتی یه صفحه شو هم نخوندم! منی که هیچ چیزی رو به همشهری جوان ترجیح نمی دادم. تازه کلی کتاب دیگه هم ردیف کردم که بخونم! فک کنم کل این تابستونو من فقط کتاب بخونم!

پ.ن 2: با دوستان رفتیم خروس جنگی دیدیم. فیلم خوبی بود به نظر من. طنز لطیف و بامزه ای داشت و با خط قرمزا هم بازی نکرده بود. موضوعش هم کلیشه ای نبود. خلاصه خیلی خندیدیم.

پ.ن مربوط به پ.ن 2: چند وقت قبلش هم رفتیم درباره الی دیدیم. من نمی دونم این فیلمو چرا همه میگن قشنگه؟!!! هر چی فک کردم، نتونستم متوجه شم. یه فیلم دو ساعته ی اعصاب خوردکن که تهش هم هیچی ازش نمی فهمی! اصلا الی کی بود و واسه چی تهش همچی شد! قبول می کنم! کارگردانی خوبی داشت. بازی ها هم واقعا معرکه بودن. اما آخه...!

پ.ن 3: نمی تونم بنویسم! هیچ سوژه ای تو ذهنم نیست. هیچی نمی بینم انگار... دنیای من پر از معجزه بود که هر کدومش کلی حرف واسه نوشتن داشت. من عوض شدم یا دنیام؟ چه خبره؟

پ.ن 4: جریان این گرد و غبارا چیه؟ برا چی از عراق اومده این ور؟ من پریروز کل اتاقو گردگیری کردم! دوباره روش یه لایه خاک نشسته. بابا تنفسو بی خیال! اینا چرا فکر ما رو نمی کنن؟ من حال ندارم دوباره یک ساعت علاف اتاق شم. همین تنفس آدمو میگیره باور کنین!

پ.ن 5: خطاب به دوست: من سرگردون ساده/ تو رو صادق می دونستم/ این برام شکسته اما/ تو رو عاشق می دونستم!

پ.ن 6: این چند وقته هی دارم آهنگای قمیشی رو کشف می کنم! نمی دونم چرا این قد معرکه است و هیچ کدوم از آهنگاش کلیشه نیست! دمش گرم و سرش خوش باد.

پ.ن 7: تبدیل به یک بی کاره شدم! صبح خروس خون میرم کلاس زبان. میام خونه پای کامپیوتر. می شینم کتاب می خونم. تا شب این دو مورد آخر هی تکرار میشه. همش همینه!

پ.ن 8: از دست خودم ناراحتم. من قرار بود این تابستون بنویسم. کلاس نویسندگی هم می خواستم برم که نشد. من چرا هیچ کاری نمی کنم؟ (خطاب به خودم: کتاب خوندن کار نیست؟!!)

پ.ن 9: دوستان لطف کنید زیر متن ها و شعرها رو بخونید که نویسنده شون کیه. اگه از خودم باشه زیرش می نویسم. از کس دیگه ای هم باشه حتما منبع می نویسم.

پ.ن 10: تو کتاب دیوانه وار کریستیان بوبن خوندم: خدایا! ما را از آزمون کسانی که امتحانمان می کنند، حفظ فرما!

پ.ن 11: ببخشید! این دفعه واقعا زیاد چرت و پرت گفتم. با عرض معذرت...

کتابانه:

من او/ رضا امیرخانی/ انتشارات علم

کتاب فوق العاده ای از زندگی یه پسر مرفه مسلمون دوران شاه که در کنار بیان زندگی اون هدف کتاب که سیر و سلوکه رو دنبال می کنه. کتاب واقعا معرکه ایه. خیلی خیلی خیلی قشنگ تموم میشه. البته ممکنه اولش که می خونید تمام ذهنتون بشه علامت سوال که این فصل های «من» و «او» چیه؟!!! یه ذره جلو برید می فهمید. خلاصه که حتما حتما بخونید.

دوستانه:

محبوبه! با همین دستای خودم خفت می کنم!!! حالا دیگه منو می ذاری تو خماری و صفحه نظراتو هم می بندی؟ آره؟

مهدی جان! خیلی خیلی خوش حالم که دوباره امیدتو به دست آوردی و از نو شروع کردی.

شکلات من! مرسی که هوامو داری!

شاپرک خانوم! قرار نیست هی بری و بیایا! دلم واسه اون شاپرک قبلیه که هر روز یه عالمه حرف داشت واسه گفتن تنگ شده... یعنی دل همه تنگ شده.

پارمیدا جونم! دلم واست خیلی تنگ شده. کاش زودتر بیای...

خوش باشید... خدانگهدار...

توجه! توجه!

دوستان خیلی خیلی گل و مهربون... با عذر معذرت به علت ابری شدن هوای خودم تا اطلاع ثانوی هیچ کامنتی رو نمی تونم جواب بدم. واقعا عذر می خوام...

اطلاع ثانوی!
کامنت ها جواب داده میشن!

ایران ای خرم بهشت من، روشن از تو سرنوشت من!

narges74 — Tue, 16 Jun 2009 08:14:47 GMT

به نام پیروزکننده ی حق بر باطل...

شعرانه 1:

نام جاوید ای وطن

صبح امید ای وطن

جلوه کن در آسمان

همچو مهر جاودان

وطن ای هستی من

شور و سرمستی من

جلوه کن در آسمان

همچو مهر جاودان

بشنو سوز سخنم

که همآواز تو منم

همه در جان و تنم

وطنم، وطنم، وطنم، وطنم

بشنو سوز سخنم

که نوا گر این چمنم

همه جان و تنم

وطنم، وطنم، وطنم، وطنم

همه با یک نام و نشان

به تفاوت هر رنگ و زبان

همه با یک نام و نشان

به تفاوت هر رنگ و زبان

همه شاد و خوش و نغمه زنان

ز صلابت ایران جوان

سرود وطن با صدای سالار عقیلی

شعرانه 2:

ایرونی ساقه و برگ و ریشه

ساقه از ریشه جدا نمیشه

روزگارمون پاییز میشه

اما هیچ وقت زمستون نیمشه

ایرونی برقراره همیشه

هیشکی مثل ایرونی نمیشه

با تمام تلاشی که میشه

ساقه از یشه جدا نمیشه

برگای سبزمون زرد میشه

بهارمون زمستون نمیشه

آهنگ ایرونی از سیاوش قمیشی

به نام ایران؛ سلام.

به نام ایران متن زیر رو نوشتم:

روزگاری همه برای جمهوری اسلامی خون می دادند. برای انسان چیزی باارزش تر از جانش وجود دارد؟

حالا که جمهوری هست، مردم در آن جایی ندارند و به نام جمهوریت هر کس به ساز خود می رقصد.

خدا را شکر به نام آزادی هم دهان هر معترضی را می بندند و می گویند: «هیس! ساکت! هر چی بالاییا بگن!»

مانده ام! در کشوری که من زندگی می کنم، چرا حقی برای حرف زدن ندارم؟ چرا وقتی من و میلیون ها نفر از امثال من از وضع موجود راضی نیستند، باز هم می گویند: «خودتان گفته اید.»

من ~~کودتا~~ نمی خواهم! چرا که کودتا در ایران از طرف خود مردمانش، یعنی تفرقه و تفرقه معنایی جز نابودی نمی دهد.

اما چرا؟ به راستی چرا کاری می کنید که دهان مردم از شعبده بازی بی سابقه تان باز بماند؟ فکر نمی کنید مغز این مردم گنجایش این شعبده بازی شگفت انگیز و بی سابقه را ندارد؟

مانده ام اگر راست می گویید، این سانسورهای اجتماعی مثل بسته شدن خط پیامک ها، تعطیل شدن ستادها و دانشگاه ها، پلمپ شدن سایت ها و روزنامه ها به چه دلیل است؟

باور کنید این ها همان مردمانی هستند که با تدبیر و تأمل انقلاب کرده اند. از آن روزگار تا به حال هم پشت گوش هایشان مخملی نشده است.

همین چند قرن پیش بود که فردوسی گفت: «دریغ است ایران که ویران شود، کنام پلنگان و شیران شود».

همین چند ماه پیش بود که سرودی از تلویزیون ایران به طور مکرر پخش می شد که می گفت: « ایران خاک دلیران، ایران کنام شیران»!!!!!!!!

این جا ایران است و مردمانش خواهان حق هستند.

این جا ایران است و مردمانش حداقل نام مسلمان را به دنبال خود می کشند و از رسم مسلمانی چیزهایی به گوششان خورده است.

این جا ایران است و مردم نمی توانند همانندسازی یک شخصیت به مالک اشتر، امیر برگزیده ی امام علی (ع) را ببینند؛ بی آن که هیچ شباهتی بین این دو شخصیت باشد.

این جا ایران است و مردم نمی توانند ببینند که انقلابیونشان که هنوز هم در خط امام هستند، به ~~طلحه~~ و ~~زبیر~~ کارشکن تشبیه می شوند.

این جا ایران است و مردم نمی توانند تحمل کنند که صفت ~~دزد~~ به کسی نسبت داده شود که آثار شکنجه های انقلاب هنوز روی صورت و بدنش جا مانده است.

این جا ایران است و ایران یعنی: استقلال، یکپارچگی، راستی، آزادی و نیرومندی...

و خدا برای این زمان پیام داد: واعتصموا بحبل الله جمیعا و لا تفرقوا...

«نرگسی»

پ.ن 1: امتحان هامون تموم شدن!

پ.ن 2: کارنامه هامونم دادن! کف مرتب! برا اولین بار تو دوران راهنمایی 20 شدم!!!

پ.ن 3: خاتمی اومده بود اصفهان. تجمع مردم دیدنی بود. اون قد زیاد بود که شخصا حتی خاتمی رو ندیدم!

پ.ن 4: دوران تبلیغات انتخابات امسال به شدت به من خوش گذشت. فک نمی کردم اینا این جوری خرابش کنن.

پ.ن 5: دروغ تا چه حد؟

پ.ن 6: الان هر چی به جز موسوی بگم حال نمیده! موسوی دوست داریم!

پ.ن 7: میرحسین حالا که این دفعه حقمونو خوردن، طرفدارات دارن نهایت سعیشونو میکنن که این حق برگردونده بشه. اما اگه نشد، دفعه ی بعدی رییس جمهور ما مشخصه (تازه اونایی هم که نمی تونستن این دفعه رای بدن (مثه خودم!)، رای می دن!): میرحسین موسوی!

پ.ن 8: سبز مقدسه و خوش حالم که موسوی این رنگو انتخاب کرده. اما مردم و اونایی که طرفدارید، لطف کنید پارچه ی سبز رو به سگ نجستون نبندید!

پ.ن 9: موسوی، موسوی، حمایتت می کنیم...

پ.ن 10: حیف که صلاح نیست هیچ دختری تو این روزا بره بیرون (اگر هم صلاح بود مامان من نمی ذاشت!) وگرنه می رفتم!

کتابانه

جاناتان، مرغ دریایی/ نوشته ی ریچارد باخ

(برای توضیح مقدمه ی روی جلد کتاب رو می نویسم):ریچارد باخ جانات را در سال 1970 نوشت. داستان مرغ دریایی ای که نمی خواهد مثل بقیه ی مرغان زندگی کند، می خواهد تندتر و بالاتر پرواز کند. اما هم نوعانش تغییر را دسوت ندارند و او را از خود می رانند. اما به راستی، جاناتان تنها مانده است یا مرغانی که او را رانده اند؟

کتاب فوق العادیه. اگه نخونید، واقعا از دست دادید...

دوستون دارم. همیشه سبز باشید...

به نام ایران؛ خدانگهدار!

دست عشق از دامن دل دور باد! (2)

narges74 — Fri, 15 May 2009 09:55:34 GMT

«هواللطیف»

شعرانه:

باد مي دود

بهار مي دود

رود بي قرار مي دود

ابر مي دود

درخت مي دود

کوه استوار مي دود

هرچه ساده هرچه سخت مي دود

کرم خاکي از ميان خاک

بي صدا مي دود

پيچکي شکسته با عصا

مي دود

سنگريزه اي بدون دست و پا

مي دود

مي دود ولي چرا ؟

مي دود ولي به مقصد کجا ؟

غنچه هاي نوجوان

درخت هاي پير

آسمان سرفراز و خاک سربه زير

روزهاي زود و سالهاي دير

هرچه بود و هرچه مي شود

هرچه رفت و هرچه مي رود

مي دود به سمت پس کجاست ؟ کو ؟

مي دود به پاي جستجو

مي دود به هاي و مي دود به هو

مي دود فقط به سوي او!

«عرفان نظرآهاری»

سلاااااااااااااااااااااااام! خوبین؟ منم عالیم!

اصلا تعجب نداره! من برگشتم! شما با یک پست طولانی طرفید! حوصله ی خوندن ندارید، همین حالا پیشنهاد می کنم بی خیال شید و بعد به من نگید چرا پستت طولانی بود. بعد از یه ماه و اندی برگشتم! می خوام واسه خودم هم که شده بترکونم!

حالا یه متن نوشتم که به نظر خودم یه جاهاییش خوب بود. اما یه جاهاییش اون چیزی نشد که خودم می خواستم. هر کاری هم کردم درست نشد. نمی دونم چرا! شما هم بگید خوب شده یا نه...

«گل قلب»

آن روز که خدا قلب ها را تقسیم می کرد، قلبی که به من رسید، چیزی شبیه یک گل سرخ بود. فرشتگان می گفتند:«خدا در این قلب ها دمیده است. مواظب روح خداییتان باشید.» قلب های دیگران را که می دیدم، شکل های دیگری داشتند و از جنس های مختلف بودند. حتی قلب هایی به شکل سنگ هم دیدم.

وقتی خواستم قلبم را در سینه بگذارم، دیدم دیگر گل نیست. یک دانه ی کوچک است در کف دستم! ترسیدم که نکند کار بدی کرده ام که قلبم به دانه تبدیل شده است. از هر فرشته ای سوال کردم، جوابش سکوت بود و سکوت! به سراغ خدا رفتم. خدا آرام گفت:«فرشته ی کوچک من! این قلب، حالا دانه است. مواظبش باش و بدان که بازگشت به سوی ماست. هنگامی که باز می گردی، باید شکل دیگری داشته باشد.»

حرف های خدا، هم آرامم کرد و هم دلهره ای در دلم انداخت. متوجه منظور خدا نشدم که می گفت هنگام بازگشت باید شکل دیگری داشته باشد. روی یکی از ابرها نشستم و به دانه ی روی دستم نگاه کردم. دانه... بی فایده بود! شاید روی زمین می فهمیدم که با این دانه چه باید بکنم. به زمین که فرستاده شدم، روزهای اول کارم گریه بود و گریه. دوری از آن جای زیبا دلم را می سوزاند. اما خدا گفته بود:«یک فرشته همیشه دنبالت هست!» احساسش می کردم. هنگامی که گریه می کردم، دستی آرامم می کرد. شاید او همان فرشته ی خدا بود.

گذشت و گذشت و من بزرگ تر شدم. فرشته ای که آرامم می کرد، مادرم بود.

روزی فرشته ام را در حال کاری دیدم. او داشت آرام و با حوصله دانه ای را در دل خاک می کاشت. با دیدن دانه، دلم پر شد از یک احساس ناآشنا! غریبه بودنش آزارم می داد. چند روز بعد دانه سر از خاک برآورد. هنوزهم دلم از آن احساس غریب می لرزید. چیزهایی در ذهنم می گذشت. دانه... دانه! من هم دانه ای داشتم. اما این که آن دانه را کجا گذاشته بودم، یادم نبود. بیش تر به دانه ی مادرم نگاه کردم و یادم آمد که فرشتگان آن دانه را به من داده بودند. من هم جایی برای نگهداری اش نداشتم. پس باید آن را در قلبم می گذاشتم. حالا من یک دانه در دلم داشتم.

دانه ی کوچک مادرم سبزتر می شد. دلم می خواست دانه ی قلب من هم سبز شود.

روی زمین هر روزچیزهای بیش تری یاد می گرفتم. حس می کردم چیزی درون دلم سبز می شود. این همان دانه بود که درون سینه ام رشد می یافت. گاهی که یاد خدا از دلم پاک می شد، قلبم هم می پژمرد و هر گاه خدا در دلم خانه می کرد، دانه ی قلبم سبزتر می شد.

علت این که آن گل به دانه تبدیل شده بود، این بود که قرار بود خودم آن را بپرورانم تا باز به آن گل زیبای اولیه تبدیل شود. و حال جمله ی خدا در دلم زنده شد:«بازگشت به سوی ماست!»

توضیح: این پست و پست قبلی باید یه پست می بودند. منتها بلاگفا گیر می داد که نباید حجمش از 80 کیلوبایت بیش تر باشه. مجبور شدم دو تاش کنم. شما پشت سر هم بخونید و برید. البته اگه حال دارید. به دلیل همین گیرهای بلاگفا عکس هم نتونستم بذارم...

دست عشق از دامن دل دور باد! (1)

narges74 — Fri, 15 May 2009 09:50:18 GMT

پ.ن 1: علت این که بعد از 13م آپ نکردم، این بود که ما قرار بود 21م امتحان ریاضی داشته باشیم. و ما تا 18م در هول این امتحان به سر می بردیم. ولی حدودا 70 نفری ریختیم سر معلممون و مجبورش کردیم امتحانو لغو کنه و اونم امتحانو لغو کرد. علت این که این امتحان اضافه شده بود، این بود که قرار بود به خاطر این که امتحان تیزهوشانمون لغو شده و ما همین طوری مفتی میریم دبیرستان، امتحان ریاضیمون از سمپاد بیاد که یه کم حال بیایم! معلم ریاضیمون هم به همین دلیل گفت من ازتون امتحان می گیرم که یه کم آماده شید. اما بعدا تصمیم اون بالاییا عوض شد و گفتن شما هم مثه بقیه امتحان وزارتی بدین. در نتیجه معلم ریاضیمون حاضر شد امتحانو لغو کنه! بعدشم ما 23م امتحان ادبیات ترم داشتیم. 24م هم امتحان کامپیوتر(برنامه نویسی) ترم! خلاصه که دیر شد!

پ.ن 2: شاید باورتون نشه ولی جمعه ی هفته ی پیش، من پاشدم رفتم نمایشگاه کتاب تهران. و بازم شاید باورتون نشه ولی کل رفت و آمد و دیدن نمایشگاه ما شد 22 ساعت! تازه با اتوبوس هم رفتیم. رفت و آمدش هم 13 ساعت طول کشید!

پ.ن مربوط به پ.ن 2: این یکی رو دیگه عمرا باورتون شه! من محبوبه رو دیییییییییییییییییییییییییییدم! نمی دونید دو تامون از خوش حالی چه شکلی شده بودیم!

پ.ن 3: چهارشنبه ی هفته ی پیش رفتیم اردو باغبادران. بسیار جای زیبایی بود و خیلی هم کیف داد! جاتون خالی آخر دست یه نم بارون هم زد. فک کنید! یه جای سبز سبز، با بوی نم بارون! وااااااااااای خدا! خیلی خوشگل بود.

پ.ن 4: شنبه روز آخره! هیچ کدوممون اصلا متوجه نیستیم. یادمه سومیای پارسال اون روزای آخر خودشونو می کشتند! ما بی بخارا هیچ خبریمون نیست. من خودم هیچ وقت این قد بی احساس نبودم. نمی دونم چی شده...

پ.ن 5: شنبه قراره مثه پارسال با دوستان دخل یه هندونه رو بیاریم! نمی دوونید پارسال سر این هندونه خوردن ما چی کار کردیم! دیگه تهش به مرحله ی منفجر شدن رسیده بودیم!

پ.ن 6: رفتم تو سایت نظرآهاری و هر چی داستان و شعر گذاشته بود رو سایتش دزدیدم! خیلی کیف داد.

پ.ن 7: 31م امتحانامون شروع میشه و تا 20م ادامه داره. احتمالا تا 20م نمی تونم آپ کنم!

پ.ن 8: نت خیلی خلوت شده! چرا واقعا؟

پ.ن 9: امسال هم تزیینات جنگ زبان مدرسه با ما بود. خیلی خوشگل شد. هر چند خیلی سرش ضدحال خوردیم...

پ.ن 10: یه روز تلافی می کنم، هر چی بدی کردی به من! (یه وقت هم دیدی خدا تلافی کرد، هر چی بدی کردی به من!)

پ.ن 11: خدا نکنه چیزی چشم آدما رو کور کنه. و خدا نکنه آدما احساس بزرگی کنن! چون دیگه جاییو نمی بینن و خیلی راحت از اون پله ای که ازش رفتن بالا، میفتن پایین!

پ.ن 12: خدا جونم، خیلی مهربونی. یه دنیا ازت ممنونم!

دوستانه ها

محبوبه! هنوزم خوش حالم که دیدمت. خیلی خوش حالم! بازم مثه همیشه: ممنون که دوستمی!

محمد، داداش عزیزم! مرسی که این چند وقت تنهام نگذاشتی. خیلی گلی!

و آقا ابراهیم بی معرفت! یه وقتایی یه یادی هم از فقیر فقرا بکن!

کتابانه

من هشتمین آن هفت نفرم/ عرفان نظرآهاری/ نشر صابرین (کتاب های دانه) از سری داستان های کوتاه خانم نظرآهاریه که داستان های مذهبی رو با یه دید دیگه نوشته. (مثلا اسم کتاب، اسم یکی از داستان هاست که در مورد سگ اصحاب کهفه.) کتاب واقعا قشنگیه و اگه نخونید، از دستتون رفته واقعا! تصویرگری معرکه ی کتاب هم کمک شایانی به لذت بردن بیش تر از کتاب می کنه.

همتونو دوس دارم یه هوا! دلم براتون تنگ میشه...

خدانگهدارتون...

اضافات:

قالبو عوض کردم به دلیل این که نایت اسکین مشکل پیدا کرده بود. اگه به نظرتون خوب نیست و به وبلاگم نمیاد بگید عوضش کنم!

در ضمن:

ONLY-------------------------> MIR HOSSEIN MOUSAVI>-----------------------------ONLY

شاید باورتون نشه ولی بیش تر بچه های ما رفتن عضو ستاد انتخاباتی شدن و دستبند سبز بستن! اون روز که من دستبند بسته بودم، فقط سه نفر بودن! الان خیلی خیلی خیلی زیادتر شدن!

/*]]--> /*]]-->

خط می خورد در دفتر ایام، نامم!

narges74 — Mon, 06 Apr 2009 20:09:18 GMT

به نام آفریننده ی من!

شعرانه:

به دنیا پا نهاده ای!

درست مثل کتابی باز، ساده و نانوشته،

باید سرنوشت خود را رقم بزنی،

خود! و نه کس دیگر!

چه کسی می تواند چنین کند؟!

چگونه؟!

چرا؟!

به دنیا آمدی!

هم چون یک بذر زاده شده ای

می توانی همان بذر بمانی و بمیری!

اما...

می توانی گل باشی و بشکفی...

می توانی،

درخت باشی،

و ببالی...

پ.ن 1: دیروز تولدم بود. آخرش یادم رفت آپ کنم!

پ.ن 2: محبوبههههههههههههههه! خیلی گلی! خیلی ماهی! سورپرایزت که رسید با سر داشتم از پله ها میومدم بالا! شازده کوچولو! کتابی که همیشه دوس داشتم بخونمش! خیلی نازیییییییییییییییییی! حسابی شرمنده م کردی...

پ.ن 3: یه تولد تو خونه گرفتم با حضور تعداد اندکی از دوستان! در صورتی که تعداد کثیریشون دعوت بودن. کلی تو ذوقم خورد...

پ.ن 4: یه خبرایی شده که می خوان امتحان ورودی تیزهوشان دبیرستانو واسه ما سمپادیا بردارن... البته با شرایط... یعنی میشه؟!!!

پ.ن 5: دقیقا از فردا امتحان های میان ترم شروع میشن تا 13 اردیبهشت! فکر نمی کنم تا اون موقع زیاد نت بیام. شاید حتی آپ هم نکنم. امیدوارم منو ببخشید که بهتون سر نمی زنم. تابستون جبران میشه!

پ.ن 6: بچه های رباتیک دبیرستانمون اول شدن! این فوق العاده ست. دبیرستان پسرونه کلا سوسک شده! وای خدا! عالیه. (مهسا خبرو بهم داد. بهش تبریک میگم.)

پ.ن 7: عید امسال من همراه با تست فراوان بود! کلا تو خونه بودیم! یه کم هم سریال می دیدیم که به نظرم مرد 2هزار چهره واقعا قوی بود و آخرش فوق العاده تموم شد. کلاه قرمزی هم خیلی جیگر بود!

پ.ن 8: اتاقمو صولتی کردم! این قد جیگر شده!

پ.ن 9: منم به جمع لاک پشت داران افزوده شدم! البته با یه کم تفاوت. این لاک پشتا که همه جا ریخته لاک پشت آبیه. مال من خشکیه. بچه ی اون بزرگا هم هس. از پسر دختر عموم گرفتم که کلی از این جک جونورا داره. اسمشم رستمه. فقط حیف... چون خونمون اذیت میشه می خوام بدمش به پسرداییم. اون احتمالا بهتر مواظبت می کنه...

پ.ن 10: خدایا شکرت!

ممنون از همگی... دوستون دارم. خدانگهدااااااااااااااااار!

اضافات (پنج شنبه 27 فروردین):

سلام بر دوستان! اومدم سه تا چیز کوچولو بگم و برم:

اول اینکه من به علت امتحانا و مشکل دار شدن سیستم خیلی کم می تونم بیام نت. خیلی کم.

دوم اینکه امتحان تیزهوشانمون برداشته شد. اواسط اردیبهشت تا آخرش میشه عشق و حال. (اگه دبرای (!) گرام اجازه بفرمان!)